เหล่าสาวๆ นั่งเบียดกันอยู่บนโซฟาด้านหนึ่ง ส่วนพวกผู้ชายนั่งอยู่อีกด้านหนึ่ง มีเพียงเพ่ยเจ๋อหลี่เท่านั้นที่ย้ายเก้าอี้มานั่งเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตูคฤหาสน์ ร่างกายตั้งตรง คอยระวังความเคลื่อนไหวภายนอกตลอดเวลา
เมื่อเห็นซือชิงหนิงเดินลงมา ทุกคนต่างเงยหน้ามอง
ลู่จื้อยวี่เป็นคนแรกที่ยิ้มแย้ม โบกมือทักทายเธออย่างกระตือรือร้น:
“พี่สาว นั่งตรงนี้สิ ที่ตรงนี้ว่าง!”
ลู่ฉีรีบพูดแย่งขึ้นมาทันที:
“หนิงหนิง มานั่งตรงนี้สิ!”
ลู่ซวนก็ไม่ยอมแพ้ รีบพูดว่า:
“ตรงนี้ก็มีที่ว่างเหมือนกัน มานั่งตรงนี้เถอะ!”
เมื่อเห็นน้องๆ โวยวายแย่งกันอย่าง childish ลู่จินก็พูดห้ามปรามอย่างจนใจ:
“พอได้แล้ว อย่าแย่งกันได้ไหม อายุขนาดนี้แล้ว ยังทำตัวเหมือนเด็กๆ อยู่ได้”
“หนิงหนิงอยากนั่งตรงไหนก็ได้”
เมื่อพูดจบ ทุกคนก็เงียบไปอย่างผิดหวัง
ซือชิงหนิงเดินไปนั่งข้างๆ ลู่จื้อยวี่ตามธรรมชาติ
ในตอนนั้นเอง เจียงต้าย่งที่เอนกายอยู่บนโซฟาอีกตัวก็ครางออกมาอย่างเจ็บปวด สีหน้าแย่มาก พูดด้วยเสียงอ่อนแรง:
“ฉันรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว ตัวร้อนมาก เหมือนเป็นไข้”
ไป๋มู่เสวี่ยได้ยินก็รีบลุกขึ้น ค้นเทอร์โมมิเตอร์ออกมาจากกระเป๋าที่พกติดตัว แล้วยื่นให้เขาวัดไข้
ครู่หนึ่งก็ดึงออกมาดู ตัวเลขขึ้นไปถึง 39.8 องศา ถือเป็นไข้สูงเลยทีเดียว
เธอรีบหาไข้ลดและน้ำแร่ที่สำรองไว้ ป้อนให้เจียงต้าย่งอย่างทะนุถนอม คิ้วขมวดแน่นด้วยความกังวล: