ไม่มีคำพูดใดเกินจำเป็น
ซ่งมู่ชิงกำมือแน่น ความไม่ยอมแพ้ในใจถึงขีดสุด
เพ่ยเจ๋อหลี่เป็นแบบนี้เสมอมา
พวกเขาเติบโตมาด้วยกัน
หรือว่าสำหรับเขาแล้ว ตัวเธอไม่มีความหมายถึงเพียงนี้จริงๆ งั้นหรือ
ในเมื่อพวกเขาไม่ใส่ใจเธอเช่นนี้ สักวันหนึ่ง เธอจะทำให้พวกเขารู้สึกเสียใจ
"อืม ฉันตัดสินใจแล้ว"
ประโยคนี้เท่ากับว่าพวกเขาแยกกันชัดเจนแล้ว
เพ่ยเจ๋อหลี่ไม่ได้มองเธออีก แต่ก้มมองป้ายคำสั่งสองอันที่เพิ่งได้รับในมือของซือชิงหนิง คิ้วขมวดแน่นด้วยความกังวลจนคลายไม่ออก พยายามห้ามปรามอีกครั้ง:
"เธอไม่ลองคิดดูอีกหน่อยหรือ?"
"ดอกไม้กินคนกลายพันธุ์ระดับหกมีพิษร้ายแรง กัดกร่อนรุนแรง อันตรายยิ่งนัก..."
สีหน้าเขาเคร่งเครียด
เพราะพวกเขายังไม่เคยฆ่าพืชกลายพันธุ์ระดับหกมาก่อน
พืชกลายพันธุ์ซ่อนตัวในที่มืด เชี่ยวชาญการพรางตัว พิษร้ายกาจ การโจมตีและป้องกันแปลกประหลาด ยากจะรับมือและอันตรายยิ่งกว่าซอมบี้กลายพันธุ์และสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์มาก
ลู่จินก็ขมวดคิ้วเดินเข้ามา พูดด้วยความเป็นห่วง:
"น้องสาว ไม่งั้นภารกิจระดับหกรอรับพรุ่งนี้เถอะ ฉันจะไปเป็นเพื่อนเธอเอง"
ในบรรดาพี่น้อง นอกจากน้องสาวคนเล็ก ผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งที่สุดก็คือเขา
และวันนี้เขาก็บังเอิญไม่อยู่ข้างๆ พวกเขา
เผชิญพี่ชายที่เต็มไปด้วยความห่วงใย สีหน้าซือชิงหนิงยังคงสงบนิ่ง:
"ไม่ต้องห่วงฉัน พวกพี่รีบไปเถอะ"
ยังไม่รู้ว่าภารกิจของพวกเขาจะสำเร็จหรือไม่ พรุ่งนี้จะมีเวลาหรือเปล่า
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อคืนพลังของเธอเพิ่มขึ้นอย่างมาก เธอรู้สึกว่ามีความสามารถพอจะทำภารกิจให้สำเร็จได้