ลมหายใจอุ่นๆ พัดผ่านข้างหูเบาๆ เพ่ยเจ๋อหลี่ยิ่งหน้าแดง หัวใจวุ่นวายจนแทบควบคุมตัวเอง กลัวว่านางจะเห็นความลับในใจ รีบกดความปั่นป่วนลง พูดอย่างไม่เป็นธรรมชาติ:
"ฉันไม่เป็นไร"
ช่างน่าอายเหลือเกิน
เขารู้สึกผิดในใจ กลัวว่านางจะพบความลับในใจของตน
เพื่อเลี่ยงความสนใจ เขาจึงเอ่ยปากถาม น้ำเสียงแฝงความขมขื่นที่แทบสังเกตไม่เห็น
"คุณรู้จักคนที่ชื่อฟู่เหวินจ้านคนนั้นเหรอ?"
"ช่วยเขาไว้ แล้วทำไมถึงยืนกรานจะให้เขาอยู่ในทีม ออกเดินทางไปด้วยกัน?"
"ผู้หญิงที่ถูกช่วยเหลือเหล่านั้น คุณช่วยพวกเขาไว้แล้วก็ไม่สนใจชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาต่อ ทำไมถึงทำตัวต่างกับเขาคนนี้เป็นพิเศษ"
เขาคาใจมาตลอด ยังไม่หาย
ซือชิงหนิงมองเขาอย่างแปลกใจ ไม่คิดว่าเขาจะถามออกมาเอง แต่ก็ดี จะได้อธิบายให้ฟังชัดๆ
"ฉันฝันเห็นเรื่องจริงเรื่องหนึ่ง"
"ในฝัน ฟู่เหวินจ้านคนนั้น จะคิดค้นยารักษาพิษซอมบี้ได้สำเร็จในอีกสามปีข้างหน้า เป็นความหวังของมนุษย์นับล้านๆ คน ที่จะยุติหายนะวันสิ้นโลกทั้งมวล เขาจะเป็นความหวังของมวลมนุษยชาติ"
"ต่อให้มีโอกาสแค่หนึ่งในหมื่น คนสำคัญขนาดนี้ ฉันจะปล่อยให้ตายได้ยังไง?"
"ถ้าปล่อยเขาไว้ตรงนั้น เขาไม่มีทางรอดไปถึงกรุงปักกิ่งแน่นอน"
มือที่เพ่ยเจ๋อหลี่จับพวงมาลัยชะงักกะทันหัน ความขมขื่นและความหึงหวงในแววตาหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงเต็มหน้า
แววตาของเขามืดมน เปี่ยมไปด้วยความงุนงงและจริงจัง แต่จิตใจกลับถูกสั่นคลอนไปหมดแล้วกับข่าวใหญ่เช่นนี้
แม้นางจะบอกว่าเป็นเพียงความฝัน
แต่เขาที่รู้จักนางดี จากพฤติกรรมล่าสุดของนาง เขากล้าพูดได้เลยว่า นี่ไม่ใช่แค่ความฝันธรรมดาแน่นอน!