ลู่จินขับรถไปพลางปลอบเธอไปพลางว่า
"เดี๋ยวพี่หาทองคำมาให้หนิงหนิง ประดับให้สวยกว่าเดิมแน่นอน ไม่ต้องเสียใจนะ"
ซือชิงหนิงได้ยินดังนั้น แววตาก็มีประกายยิ้มบางๆ ลอดผ่าน แล้วหยิบแท่งทองคำหนักอึ้งออกมาจากมิติส่วนตัวยื่นไปตรงหน้าลู่จิน
"พี่ชายลองดูสิ"
หางตาลู่จินเหลือบเห็นแท่งทองคำเนื้อดีเยี่ยมนั้น มือที่จับพวงมาลัยก็ชะงักเล็กน้อย แววตาฉายแววตะลึง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนจนดูจนปัญญา
น้องสาวตัวเองชักทองคำแท่งห้าสิบกรัมออกมาได้อย่างง่ายดาย
ช่างเป็นคนมือเติบจริงๆ
"เอาน่าเธอ"
ลู่จินหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงทั้งเอ็นดูและจนปัญญา พลางหมุนพวงมาลัยจอดรถข้างทางในเขตชานเมือง
น้องสาวของตัวเอง ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ต้องเอ็นดู
ลู่จินรับเศษหยกและทองคำจากมือซือชิงหนิงมา สายตาคมกริบวับวาว แล้วร่ายพลังโลหะในร่างกาย
พลังวิญญาณสีทองอันมองไม่เห็นหลั่งไหลออกมา ห่อหุ้มแท่งทองคำบริสุทธิ์หนักอึ้งนั้น แล้วตวัดพันเข้ากับเศษหยกหลายชิ้นอย่างมั่นคง
ไม่ต้องตัดแต่งหรือตีขึ้นรูป ภายใต้การควบคุมของพลังโลหะอันบริสุทธิ์ แท่งทองคำอ่อนตัวและยืดขยายออกในพริบตา กลายเป็นน้ำทองหลอมละลายเนื้อละเอียดอ่อน ซึมซับตามรอยร้าวของจี้หยก ประสานเศษหยกทั้งหมดเข้าด้วยกันอย่างแนบสนิทไร้รอยต่อ
น้ำทองค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่าง ตามลวดลายดั้งเดิมของจี้หยก สลักเสลาลวดลายดอกเหมยสามมิติอันสง่างามขึ้นทีละกลีบ กลีบดอกไม้มีชั้นเชิงชัดเจน กิ่งก้านบางเรียวพลิ้วไหว ปกคลุมรอยร้าวทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์แบบ