วันสิ้นโลกมาเยือน เขาคิดว่าชาตินี้คงไม่มีทางได้พบเธออีก
แต่ไม่คิดเลยว่าจะมาพบหนูน้อยคนนี้ที่นี่
ลู่จิน ผู้ที่ปกติสุขุมเยือกเย็น แข็งกร้าว ไม่เคยแสดงอารมณ์ออกมาให้ใครเห็น ตอนนี้น้ำเสียงกลับสั่นเทาจนกลั้นไม่อยู่ ปลายนิ้วกระดกเล็กน้อย แม้แต่ลมหายใจยังระมัดระวัง เกรงว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตาในห้วงเวลาแห่งความสิ้นหวัง พอสัมผัสก็สลายหายไป
“เสี่ยวหนิง…”
เขากระซิบเรียกชื่อที่ถูกฝังกลบมาหลายปี เบาบางจนแทบจะแตกสลาย ใต้ดวงตามีรอยแดงที่แทบมองไม่เห็น
“ฉันเป็นพี่ชายของเธอ ลู่จิน ในที่สุดฉันก็หาเธอเจอแล้ว”
เจียงต้าย่งที่ยืนอยู่ข้างๆ เก็บมีดสั้นเรียบร้อยแล้ว ยืนตะลึงอยู่กับที่
เขาติดตามเจ้านายลู่มาหลายปี รู้ดีที่สุดว่าชายหน้าตายผู้นี้ทุ่มเทและตรากตรำแค่ไหนเพื่อตามหาน้องสาวของตน
ซือชิงหนิงในใจสั่นไหวเล็กน้อย นัยน์ตามีชั้นน้ำใสบางๆ ปรากฏขึ้นอย่างเหมาะเจาะ เธอเงยหน้ามองเขาอย่างประหม่าและเอ่ยว่า “พี่ชาย?”
อีกฝ่ายตื่นเต้นขนาดนี้ หรือเขาจะเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเธอจริงๆ?
นึกถึงช่วงเวลาสุดท้ายในชาติก่อน พวกเขาบอกว่าเธอถูกสับเปลี่ยนให้มาเป็นคุณหนูตระกูลลู่ ที่แท้ก็เป็นความจริงงั้นหรือ?
เขาตามหาเธอมาตลอดเลยหรือ?
มองดูเด็กสาวที่ดูบอบบางและไร้ที่พึ่ง ลู่จินรู้สึกเจ็บปวดราวกับมีเข็มนับหมื่นทิ่มแทงในใจทันที
อายุขนาดนี้ หลังวันสิ้นโลกปะทุต้องเร่ร่อนอยู่ตามท้องถนนเพียงลำพัง คงต้องเจอความตกใจกลัวและความทุกข์ยากมามากมายอย่างแน่นอน
ความเย็นชาและความระแวดระวังทั้งหมด ความดุดันสังหารทั้งหมด ถูกผละออกไปจนหมดสิ้น เขาทำให้พลังรอบตัวอ่อนลง ยกมือขึ้นอย่างระมัดระวัง ทาบลงบนไหล่ของเธอเบาๆ ท่าทางอ่อนโยนที่สุด เกรงจะรบกวนเธอ
“ฉันเป็นพี่ชายเธอเอง ไม่ต้องกลัว ต่อไปมีฉันอยู่ ฉันจะปกป้องเธอ”
เสียงทุ้มต่ำจริงจังทุกคำ
“จะไม่มีใครกล้ารังแกเธออีก ฉันจะไม่ปล่อยให้เธออยู่คนเดียวอีกแล้ว”
ซือชิงหนิงหลับตาลง ขนตายาวบดบังแววตาฉับไวที่วาบผ่านในแววเดียว
การปรากฏตัวของลู่จินคือเรื่องที่คาดไม่ถึงที่สุดนับตั้งแต่เธอกลับชาติมาเกิด และเป็นเสาหลักที่แข็งแกร่งที่สุดด้วย
ชาติก่อนเธอไร้ที่พึ่ง ตายท่ามกลางฝูงศพดิบ ไม่มีใครแม้แต่จะเหลียวมอง
ชาตินี้ กลับมีพี่ชายผู้ยิ่งใหญ่โผล่มาอีกคน นี่หรือคือสิ่งที่ฟ้าดินชดเชยให้เธอ?
พี่น้องตระกูลซือทั้งสามไม่ใช่คนโปรดปรานซือชิงหว่านและมองเธอเป็นเพียงเศษหญ้าหรอกหรือ?
ถ้าอย่างนั้น เธอก็จะเกาะขาอีกฝ่ายไว้แน่น ขาของผู้ยิ่งใหญ่ระดับท็อปแห่งโลกยุคสิ้นโลกนี้
ต่อจากนี้ เธอจะทำให้ทุกคนที่เคยเอาเปรียบ ทรยศ และดูหมิ่นเธอ ต้องเงยหน้ามองเธอ ต้องเกรงกลัวเธอ ต้องใช้หนี้ที่ค้างไว้ทั้งชาติก่อนและชาตินี้
“พี่ชาย”
เธอเอ่ยอีกครั้ง เสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน ดูพึ่งพาได้อย่างว่านอนสอนง่าย ปลดอาวุธป้องกันทั้งหมดลง
“พี่ชายเป็นพี่ชายแท้ๆ ของฉันจริงๆ หรือ?”
น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลเบาบาง ปนความไม่แน่ใจเล็กน้อย ว่านอนสอนง่ายและพึ่งพา ทันใดนั้นก็ปลดความระแวงทั้งหมดลง
ลู่จินถูกคำถามนี้ของเธอแทงทะลุจุดที่อ่อนโยนที่สุดในใจ ความอบอุ่นพลุ่งพล่านในอก อดที่จะดีใจกับความสมปรารถนาที่ได้คืนมาไม่ได้ จึงยกมือกอดเธอเข้าไว้ในอ้อมแขน
“ใช่ ฉันเป็นพี่ชายเธอ”
น้ำเสียงจริงจังและตื่นเต้น แววตาปิดบังรอยยิ้มและความขื่นเค็มไว้ไม่อยู่
“เธอคือน้องสาวแท้ๆ ที่ตระกูลลู่ของเราทำหายไปหลายปี ในที่สุดฉันก็เจอเธอจนได้”
เขาค่อยๆ ปล่อยเธอออกแล้วกำชับอย่างอ่อนโยน
“เราเข้าไปข้างในก่อนเถอะ ต่อไปอยู่กับพี่ชาย มีฉันอยู่ ไม่มีใครกล้ารังแกเธอได้ ฉันจะปกป้องเธอ”
ซือชิงหนิงก้มหน้าลง พยักหน้ารับอย่างว่านอนสอนง่าย
แต่ในใจกลับแจ่มชัด หากได้เกาะขาลู่จิน ผู้ยิ่งใหญ่ระดับท็อปแห่งโลกยุคสิ้นโลกเป็นหลักพึ่งได้ นี่คือโอกาสที่โชคดีที่สุดตั้งแต่กลับชาติมาเกิด เธอไม่ปฏิเสธหรอก
เธอเดินตามข้างลู่จิน ศีรษะเล็กน้อย ก้าวช้าๆ
ลู่จินหันมามองท่าทางระมัดระวัง หวาดกลัวไม่มั่นคงของเธอแล้วก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจยิ่งนัก
เขาหยุดฝีเท้าลงเอง ยื่นมือไปจับมือเล็กๆ เย็นเฉียบของเธอไว้แน่น ฝ่ามืออุ่นและกว้าง ให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างเต็มเปี่ยม
“ไม่ต้องกลัว ทุกอย่างมีฉัน”
เขาชะลอความเร็วและปลอบโยนอย่างอดทน
“เธอไม่ต้องสงสัยในตัวตนของตัวเองหรอก จี้หยกที่คอเธอ เป็นสมบัติสืบทอดตระกูลลู่ที่ส่งต่อกันมารุ่นต่อรุ่น ส่งต่อให้ผู้หญิงเท่านั้น ไม่ส่งต่อให้ผู้ชาย ติดตัวเธอมาตั้งแต่เด็ก
แค่มองปราดเดียว ฉันก็รู้ว่าเธอคือน้องสาวที่หลงทางตั้งแต่เด็ก”
“นอกจากฉันแล้ว เธอยังมีพี่ชายอีกสองคน พวกเขาทั้งหมดออกตามหาเธอ”
“เมื่อสัปดาห์ก่อน ในที่สุดเราก็สืบเบาะแสเธอได้ที่เมืองหลวง รีบออกเดินทางไปตามหาที่เมืองไห่เฉิง ต่อมารู้ว่าเธอมาที่เมืองหนานเฉิงเพื่อแข่ง ก็รีบร้อนตะเกียกตะกายมาที่นี่”
พูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงลู่จินแฝงความหดหู่และดีใจบ้าง
“แค่ใครจะคิดว่าวันสิ้นโลกจะมาเยือนกะทันหัน การคมนาคมเป็นอัมพาต ทั้งเมืองล่มสลาย ความหวังที่จะตามหาเธอยิ่งริบหรี่ลงไปทุกที ฉันคิดว่าคงไม่ได้พบเธออีกแล้ว ไม่คิดเลยว่า…ฟ้าดินยังมีเมตตากับฉัน”
ซือชิงหนิงฟังเงียบๆ ในใจเกิดคลื่นใหญ่โต
พวกเขาออกตามหาเธอ เดินทางนับพันลี้ จากเมืองหลวงไปเมืองไห่เฉิง แล้วค่อยเลี้ยวมาที่เมืองหนานเฉิง
ที่แท้เธอไม่ถูกทอดทิ้ง ที่แท้ในโลกนี้ก็มีคนที่ทุ่มเทสุดกำลัง เดินทางนับหมื่นลี้ เพียงเพื่อตามหาเธอคนเดียวจริงๆ
เกิดมาสองชาติ เธอคุ้นเคยกับความเย็นชาและการทรยศหักหลัง คุ้นเคยกับการไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครเข้าข้าง หัวใจที่เต็มไปด้วยความแค้นและความเยือกเย็นนั้นชาจนแข็งกระด้างมานาน
แต่ตอนนี้ กำแพงน้ำแข็งในใจแตกร้าวเป็นรอยแยกขึ้นกะทันหัน ความอบอุ่นอันร้อนแรงค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่ว เยียวยาบาดแผลเต็มตัว
น้ำตาอันอบอุ่นไหลรินลงมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย กระทบลงบนหลังมือ
ครานี้น้ำตาไม่ใช่เพราะความน้อยเนื้อต่ำใจ แต่เป็นความอบอุ่นที่มาช้า
ลู่จินกุมมือเธอไว้แน่น แล้วพาเธอเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของบ้านอย่างมั่นคง
คฤหาสน์กว้างขวางโล่งโปร่ง จัดเก็บเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน
จากบริเวณครัวมีเสียงเล็กๆ ดังแซก สาวสามคนกำลังก่อไฟทำอาหารเย็นอย่างมีระเบียบ
บนโซฟาตรงกลางห้องโถง มีหนุ่มสามคนรูปร่างสูงโปร่งนั่งอยู่ กำลังหารือเรื่องต่อไปด้วยเสียงเบา
ในจำนวนสี่คน คนที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือชายที่นั่งอยู่ตรงกลางอย่างสง่างาม
เขาสวมชุดทหารสีเข้มเข้ารูป ราบเรียบ ไหล่กว้างและหลังตรง ท่วงท่าสง่างามและมีระดับ พลังเย็นชาแบบผู้เป็นใหญ่อยู่รอบตัว
ใบหน้าคมคายลึกซึ้ง คิ้วตาคมเข้ม จมูกโด่ง ริมฝีปากบางเม้มแน่น ทุกเส้นสายสมบูรณ์แบบและประณีต
รอบตัวอบอวลด้วยกลิ่นอายอันตรายที่ห้ามเข้าใกล้ เข้มแข็ง สง่างาม เย็นชา ดึงดูดใจอย่างถึงตาย ทำให้คนไม่กล้ามองตรงๆ
เมื่อได้ยินเสียงที่ประตู ทั้งสี่คนเงยหน้ามองมาพร้อมกัน
ลู่จินกลั้นความตื่นเต้นในใจแทบไม่อยู่ จูงซือชิงหนิงเดินเข้าไปข้างหน้า เสียงใสเต็มไปด้วยความยินดีประกาศให้ทุกคนฟังว่า “ทุกคนดูสิ ฉันเจอน้องสาวแล้ว!”
ประโยคนี้จุดชนวนไปทั้งห้อง ทำลายบรรยากาศเงียบขรึมเดิมในบ้านทันที
สี่คนที่เพิ่งนั่งหารือกันอย่างสงบนิ่งผุดลุกขึ้นยืนทันที เต็มไปด้วยความตกตะลึงและดีใจสุดขีด ต่างรีบรุดล้อมเข้ามา สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ซือชิงหนิงร่างบางบาง เปี่ยมด้วยความตื่นเต้นจากการได้คืนมาและความทะนุถนอมอย่างระมัดระวัง
ด้านหน้าสุดของกลุ่ม ชายอารมณ์ดีมั่นคง ลู่ฉี พี่ชายคนที่สอง รีบก้าวเข้ามา นัยน์ตาแฝงความตื่นเต้นที่กลั้นไว้ไม่อยู่ เสียงสั่นเล็กน้อย
“หนูน้อย เธอคือน้องสาวที่พวกเราตามหามานานกว่าสิบปีใช่ไหม?”
ลู่ซวน พี่ชายคนที่สาม ที่ตามมาติดๆ ตาแดงก่ำแล้ว นัยน์ตามีน้ำใสๆ ของความอบอุ่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความทอดถอนใจและเจ็บปวด
“ดีจริง ฟ้าดินมีตา ในที่สุดก็ได้พบเธอ น้องสาว”
เขาพินิจพิจารณาเด็กสาวตรงหน้าอย่างละเอียด ใบหน้าอ่อนโยนสะอาดตา ท่าทางว่านอนสอนง่ายน่ารัก อดไม่ได้ที่จะชมเบาๆ
“ไม่คิดว่าน้องสาวของพวกเราจะสวยและน่ารักขนาดนี้”