เพ่ยเจ๋อหลี่ไม่อาจเชื่อสายตาตัวเองเมื่อจ้องมองซือชิงหนิงและแมวตัวนั้น หัวใจของเขาปั่นป่วนไม่สงบเป็นเวลานาน
ในขณะนั้นเอง เสียงกรีดร้องอันแสนตื่นเต้นของเฉียนเป่าก็ดังขึ้นในหัวของซือชิงหนิง:
[มีของดี! เจ้านาย! ฉันได้กลิ่นทองคำเข้มข้น! เยอะมากๆ!]
ซือชิงหนิงลูบแมวขาวตัวน้อยที่กลับตัวเป็นแมวตัวเล็กน่ารัก และนอนซบอยู่ในอ้อมแขนอย่างว่านอนสอนง่าย เธอเงยหน้ามองเพ่ยเจ๋อหลี่ที่ยังคงไม่สงบอยู่ข้างกาย แล้วชี้ไปที่กลุ่มผู้หญิงที่ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว:
"ฉันไปหาของหน่อย ที่นี่ฝากนายด้วย"
พูดยังไม่ทันจบ ยังไม่รอให้เพ่ยเจ๋อหลี่ตอบรับ เธอก็อุ้มแมวขาวตัวน้อย เดินไปยังห้องบนชั้นสองตามทิศทางที่เฉียนเป่าชี้
ชั้นสองเป็นห้องพักทั้งหมด
ซือชิงหนิงเดินเข้าไปเรื่อยๆ จนถึงห้องที่ใหญ่ที่สุด ยื่นมือผลักประตูเบาๆ เผยให้เห็นห้องที่หรูหรา
ซือชิงหนิงค้นหาอยู่รอบหนึ่ง ก็ไม่พบอะไร
ขณะที่เธอกำลังสงสัย เสียงอันมีชีวิตชีวาของเฉียนเป่าก็ดังขึ้นในหัวของเธอ อย่างมั่นใจมาก:
[เจ้านาย ที่นี่มีห้องใต้ดินซ่อนอยู่! ทองคำทั้งหมดซ่อนอยู่ในห้องใต้ดิน ถอยไปทางซ้าย 2 เมตร!]
ซือชิงหนิงทำตามคำแนะนำทันที ก้าวเท้าไปทางซ้าย 2 เมตร สายตาจ้องมองลงไปที่พื้นใต้ฝ่าเท้า
พื้นที่ปูด้วยกระเบื้องซีเมนต์เก่า กระเบื้องแผ่นอื่นๆ เรียบและแน่น แต่ตรงกลางกลับมีกระเบื้องหินแผ่นหนึ่งนูนขึ้นมาเล็กน้อย ขอบรอยต่อสะอาดและเป็นระเบียบ แตกต่างจากกระเบื้องรอบข้างอย่างชัดเจน เป็นกลไกที่ถูกปกปิดไว้โดยตั้งใจ