เพ่ยเจ๋อหลี่เดินไปพลางหยิบแผนที่เขตเมืองหนานเฉิงที่ยับย่นแต่ยังคมชัดออกจากกระเป๋า ปลายนิ้วกรีดผ่านหน้ากระดาษอย่างรวดเร็วเพื่อหาตำแหน่ง แล้วเอ่ยเสียงต่ำ:
"จากตรงนี้ ขับรถห้านาที มีโรงงานน้ำแร่ขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง"
เขาหันมองซือชิงหนิงที่อยู่ข้างกาย แล้วถามขึ้น:
"ยังมีพื้นที่ในมิติอีกไหม? น้ำเป็นของจำเป็น พลาดไปน่าเสียดายมาก"
ซือชิงหนิงก้มหน้ามองเจ้าขนปุกปุยในอ้อมแขน พลางลูบมันอย่างแผ่วเบา:
"มิติเพิ่งเต็มไปแค่หนึ่งในสาม
ฝนตกหนักหลังจากนี้แหล่งน้ำจะปนเปื้อนและแห้งขอด น้ำแร่เป็นของจำเป็นที่หามาทดแทนไม่ได้ ไปกันเถอะ"
ลู่จินและเจียงต้าย่งไม่มีข้อขัดข้อง เต็มใจให้ความร่วมมือ
ทั้งสี่คนรีบขึ้นรถ ภายในเวลาไม่กี่นาทีก็มาถึงหน้าประตูโรงงานน้ำแร่
พอเข้าใกล้โรงงาน ทั้งสี่คนก็ได้ยินเสียงฟ้าร้องคำรามดังสนั่น ปนกับเสียงคำรามแหบแห้งอันดุร้ายของซอมบี้
ประตูเหล็กของโรงงานปิดแน่นหนา ยืนบนหลังรถ มองด้วยกล้องส่องทางไกลก็เห็นสภาพภายใน:
ผู้รอดชีวิตสองสามคนในชุดขาดรุ่งริ่งขดตัวซ่อนอยู่ในห้องเก็บของด้านในสุดของโรงงาน พากันดันประตูไว้แน่น หน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทา ดูเหมือนถูกขังอยู่เนิ่นนาน กำลังใกล้หมดหวัง
และด้านนอกประตูเหล็กของห้องเก็บของ มีซอมบี้กลายพันธุ์ร่างคล่องแคล่ว ร่างกายเต็มไปด้วยประกายไฟฟ้ากระจัดกระจายยืนอยู่
ซอมบี้พลังพิเศษสายฟ้าระดับสาม!
ประกายไฟฟ้ารอบตัวมันส่งเสียงแตกพร่า พื้นดินมีแสงสายฟ้าสีน้ำเงินเปล่งประกายออกมาไม่หยุด อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นกำมะถันไหม้เกรียม ลงมือเพียงครั้งเดียวก็เป็นสายฟ้าฟาดลงมา พลังทำลายสุดโหดร้าย