ซือชิงหนิงแคะหู พลางแสดงความเบื่อหน่ายเต็มตา ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเย็นเพื่อขัดบทโวยวายของอีกฝ่าย:
“แกทำให้ฉันรำคาญรู้ตัวไหม?
พูดแต่บุญคุณที่เลี้ยงดูมา พูดซ้ำซากอยู่แค่นั้น ใช้เรื่องนี้มาบีบบังคับฉันทุกที”
“บุญคุณที่ซือบ้านั้น ถูกหักล้างกับแผนร้ายและเรื่องเลวร้ายที่แกทำกับฉันจนหมดแล้ว”
“แกยังหน้ามาหาฉันให้ช่วยอีกเหรอ? แกไม่รู้ตัวเองน่ารำคาญแค่ไหน?”
“ไม่ซ้ำเติมแกก็ถือว่าฉันใจดีที่สุดแล้ว ยังหวังให้ฉันช่วยแกอีกเหรอ?”
“ฝันไปเถอะ”
ด่าเสร็จก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก
ชาติก่อน ตัวเองโดนซือชิงหว่านวางแผน กดขี่ และกลั่นแกล้งจนจบชีวิตอย่างน่าเวทนา
ตอนนี้ซือชิงหว่านตกที่นั่งลำบาก แม้ไม่ใช่ตัวเองลงมือแก้แค้น แต่ก็ยินดีที่เห็นผลลัพธ์แบบนี้ โดยไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย
ซือชิงหว่านเริ่มตื่นตระหนกอย่างสิ้นเชิง ซือชิงหนิงเปลี่ยนไปเมื่อไหร่กัน?
เมื่อก่อน แค่เธอยกเรื่องบุญคุณหรือแสร้งทำเป็นอ่อนแอ ซือชิงหนิงก็จะใจอ่อนยอมประนีประนอมเสมอ แต่วันนี้กลับเย็นชาไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น ไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย
นี่แสดงว่าเธอเริ่มไม่แยแสตระกูลซือจริงๆ แล้ว
การตัดขาดเมื่อวานก็เป็นเรื่องจริง
ซือชิงหนิงเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนไหน?
ชาติก่อน ซือชิงหนิงจนกระทั่งตายก็ยังไม่ตระหนักถึงความจริง
ซือชิงหว่านยอมแพ้ที่จะอ้อนวอนซือชิงหนิง หมดหวังที่จะพึ่งพาเธอแล้ว จึงหันไปทางเพ่ยเจ๋อหลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ พลางถามเสียงเขียวด้วยน้ำเสียงสะอื้น:
“หัวหน้าหน่วยเพ่ย!
คุณไม่ใช่ทหารหรือ?