พูดจบ ซือชิงหนิงก็หันไปทางเพ่ยเจ๋อหลี่:
“หัวหน้า ทีมผู้นี้ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณของฉันก็แล้วกัน
ก่อนหน้านี้คุณมอบแกนคริสตัลให้ฉัน และช่วงที่เราล่าด้วยกัน แกนคริสตัลส่วนใหญ่ก็ตกไปอยู่ที่ฉัน ฉันจำไว้ในใจหมด”
สุดท้ายเธอหันไปทางเจียงต้าย่งที่อยู่ข้างๆ แล้วยิ้มพูด:
“พี่เจียง คุณก็ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก
“ในวันสิ้นโลก การเดินคนเดียวไม่ใช่เรื่องที่ถูก ที่จะอยู่รอดได้ต้องรวมกลุ่มกัน
“มีเพียงเราทุกคนแข็งแกร่งขึ้น พลังการต่อสู้เพิ่มขึ้น ทีมเล็กๆ ของเราถึงจะดีขึ้นเรื่อยๆ และทุกคนถึงจะกลับไปปักกิ่งได้อย่างปลอดภัย”
ทั้งสามคนมองท่าทางจริงใจของเธอ รู้ว่าเธอพูดมีเหตุผล จึงไม่ผลักไสอีก รับแกนคริสตัลมาเก็บไว้อย่างดี ในใจของแต่ละคนเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
ลู่จินขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าจริงจังถาม:
“หนูน้อย เธอแน่ใจเหรอว่าอีกสองวันข้างหน้าฝนจะตกหนัก?”
เพ่ยเจ๋อหลี่ก็เหล่มองมาที่เธอ ในแววตามีทั้งความสงสัยและความใคร่รู้ เห็นได้ชัดว่าอยากรู้ว่าข้อมูลนี้จริงแค่ไหน
ซือชิงหนิงพยักหน้าเบาๆ:
“คืนนี้พอตกค่ำฝนจะเริ่มตกหนัก
“อีกสองวันข้างหน้าฝนจะตกต่อเนื่อง ไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ ดังนั้นเราอย่างน้อยต้องอยู่ที่หนานซื่ออีกสองวัน”
เธอถือโอกาสพูดต่อ:
“พอดีมิติส่วนตัวของฉันอัปเกรดเป็นหนึ่งพันตารางเมตร สองวันนี้เหมาะที่จะตุนทรัพยากรเพิ่ม”
เธอจงใจปิดขนาดที่แท้จริงของมิติ เรื่องทุกอย่างต้องเผื่อไว้สามส่วน ไม่เปิดเผยไพ่ตายของตัวเองทั้งหมด
ลู่จินได้ยินก็อ้าปากค้างทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง แววตาเขียนคำว่าเหลือเชื่อ:
“หนูน้อย! มิติส่วนตัวอัปเกรดอีกแล้วเหรอ! ดีมาก!
“เธอ...เธอเก่งเกินไปแล้ว!”
แม้แต่เพ่ยเจ๋อหลี่ผู้สุขุมรอบคอบ เก็บอารมณ์ไม่แสดงออกตามปกติ ก็อดหันมามองเธอด้วยความแปลกใจไม่ได้ ในแววตาเต็มไปด้วยความดีใจ
แต่ไม่นาน เพ่ยเจ๋อหลี่ก็เก็บความรู้สึก ใจเย็นวางแผนการกระทำต่อไป: