ความแค้นสุดประมาณฝังแน่นอยู่ในก้นบึ้งหัวใจ เล็บของซ่งมู่ชิงจิกเข้าฝ่ามืออย่างแรง พร้อมกับคำรามในใจอย่างบ้าคลั่ง:
ซือชิงหนิง ฉันเกลียดแก!
ฉันต้องทำให้แกตาย!
ฉันจะให้แกชดใช้เป็นพันเท่าหมื่นเท่า!
ส่วนในใจของซือชิงหว่านนั้นกลับปั่นป่วนยิ่งกว่า ทั้งอับอาย ทั้งโกรธ เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
นางคือลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลซือโดยชอบธรรม แต่ก่อนนางเป็นฝ่ายที่อยู่สูงส่งเสมอ เคยชินกับการกดขี่ ข่มเหงซือชิงหนิง
ในความคิดที่นางยึดมั่นมาตลอด ซือชิงหนิงคือลูกเลี้ยงที่ขี้ขลาด ต่ำต้อย ยอมจำนน ยอมให้ตนตีว่า ด่าว่า กดขี่ โดยไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย
แต่ตอนนี้ คนที่เคยเชื่อฟังและอดทนต่อนางตลอดมา กลับกล้าลงมือกับนางต่อหน้าธารกำนัล ตบหน้านางอย่างไม่ยั้งมือ!
ซือชิงหว่านเอามือกุมแก้มที่ร้อนผ่าวเจ็บปวด เสียหน้าอย่างสิ้นดี ความอับอาย โกรธแค้น อิจฉาริษยาปะปนกันจนแทบจะกลืนกินนางทั้งตัว
ซือชิงหนิงเปลี่ยนไปจริง ๆ
ไม่ใช่ลูกเลี้ยงที่นางจะกดขี่ เหยียบย่ำ กลั่นแกล้งได้ตามอำเภอใจอีกต่อไป
ได้เกิดใหม่ทั้งที ทุกอย่างก็พลิกผันไปหมดสิ้น
ซือชิงหนิงที่ควรจะธรรมดาไร้ค่า กลับปลุกพลังธาตุไม้ที่หายากและแข็งแกร่ง ได้พึ่งพาตระกูลลู่ที่เหนือชั้น มีทรัพยากรมากมาย ง่ายดายที่จะบดขยี้ตัวนาง
ส่วนนางที่เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลซือที่ควรจะโดดเด่น กลับถูกกดไว้ทุกทาง
แววตาของซือชิงหว่านเต็มไปด้วยความโลภที่แทบจะเป็นบ้า จ้องเขม็งไปที่จี้หยกเศษหยกเดินทองที่ห้อยอยู่ที่อกของซือชิงหนิง ไม่ละสายตา