ซือชิงหว่านกำขนมปังเย็นแข็งไว้แน่น กลิ่นหอมยั่วน้ำลายลอยมาแตะจมูก ความอิจฉาร้อนผ่าวในใจพลุ่งพล่าน หันไปทางซือเหวินหลิง น้ำเสียงออดอ้อน:
“พี่ใหญ่ พี่ยังมีแกนคริสตัลเหลือไหม? หรือพี่ไปซื้อข้าวกล่องที่โรงอาหารของฐานให้พวกเรากินหน่อย ฉันกินขนมปังนี่ไม่ไหวจริงๆ”
ซือเหวินเซวียนอดเลียริมฝีปากแห้งผากไม่ได้ ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากได้ เสียงแหบพร่า:
“พี่ใหญ่ ผมไม่ได้กินหม้อไฟมานานมากแล้ว... อยากกินของร้อนๆ เผ็ดๆ สักคำจริงๆ”
ซือเหวินเยี่ยท้องร้องจ๊อกๆ อย่างไม่เป็นระเบียบ ความเปรี้ยวในท้องที่ว่างเปล่าทะลักขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจและไม่ยอมแพ้:
“พี่ใหญ่ ผมไม่อยากเคี้ยวขนมปังแข็งๆ พวกนี้อีกแล้ว จืดชืดไม่อร่อยเอาเสียเลย ผมก็อยากกินหม้อไฟเหมือนกัน”
ซือเหวินหลิงมองน้องชายน้องสาวทั้งสามด้วยแววตาที่ทั้งคาดหวังและน้อยใจ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยอมจำนนล้วงกระเป๋าทุกช่องในตัว ก็พบว่าว่างเปล่า
สีหน้าเจือความขมขื่น เขาพูดเสียงเบา:
“ฉันไม่มีแกนคริสตัลเหลืออยู่แม้แต่เม็ดเดียว ก่อนหน้านี้ใช้หมดไปกับการเลเวล ซื้อขนมปัง และยารักษาแผล จะมีที่ไหนเหลือไปซื้ออาหารได้ล่ะ?”
ซือชิงหว่านภายนอกไม่พูดอะไร แต่ในใจกลับด่าเขาทั้งสามคนว่าไร้ประโยชน์ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
พี่น้องทั้งสามตระกูลซือก็เริ่มเสียใจอีกครั้ง หากตอนนั้นไม่ได้ไล่ซือชิงหนิงออกไป หากตอนนั้นไม่ได้รังแกนาง บัดนี้คนที่นั่งกินหม้อไฟอยู่ห้องข้างๆ ก็คงเป็นพวกเขา