ซือชิงหนิงหันกลับไปมองเขาอย่างเย็นชา ก่อนจะเพิกเฉยเขาโดยสิ้นเชิงและจากไป
เมื่อเห็นว่าเธอเพิกเฉยเขาและกำลังจะจากไป เขาก็เริ่มตื่นเต้น เสียงดังขึ้นด้วยสีหน้าอวดดีว่า
“ซือชิงหนิง เธอหมายความว่าไง?”
“เราเป็นพี่ชายของเธอนะ”
“เราบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ เธอยังจะดูแลคนแปลกหน้ามากกว่าดูแลเราอีกเหรอ?”
“หัวใจของเธอถูกหมากัดกินไปแล้วหรือไง?”
“อย่าลืมสิ เธอถูกเลี้ยงดูโดยตระกูลซือนะ!”
ครั้งนี้ ซือชิงหนิงยืนตัวตรง หันกลับไปมองเขา แล้วพูดเยาะเย้ยว่า
“เราไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกต่อไปแล้ว”
“ถ้าหิวก็ไปหาน้องสาวสุดที่รักของพวกเธอสิ ซือชิงหว่าน”
“เธอใจดีขนาดนั้น พวกเธอก็บาดเจ็บเพราะเธอ”
“เธอจะไม่ดูแลพวกเธอได้ยังไง?”
พูดจบ เธอก็ไม่มองพวกเขาอีก หันหลังแล้วจากไป
คำพูดของซือชิงหนิงเหมือนฝ่ามือตบหน้าเขาอย่างแรง
ซือชิงหว่านใจดีบริสุทธิ์?
นี่คือสิ่งที่เขาเคยพูดกับซือชิงหนิง ตอนนี้มันย้อนกลับมาที่ตัวเอง
ตอนนี้เขาเห็นตัวจริงของซือชิงหว่านแล้ว
เสียใจจริงๆ!!
คนที่เสียใจมีเพียงเขาเท่านั้นหรือ?
ซือเหวินหลิงและซือเหวินเซวียนก็เสียใจจนไส้ขาดเหมือนกัน
บาดแผลบนตัวพวกเขาทั้งหมดเป็นเพราะซือชิงหว่าน
ตอนนี้พวกเขาไม่มีค่าแล้ว ซือชิงหว่านแม้แต่จะแสร้งทำเป็นใส่ใจก็ไม่ยอม
ปล่อยให้พวกเขาอยู่ย่างไร้ที่พึ่ง
ในเวลานี้ พวกเขาคิดถึงความดีของซือชิงหนิงมากเป็นพิเศษ