ซือชิงหว่านที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับชะงักไปหมดสิ้น มองดูแกนคริสตัลหกสิบเม็ดที่เธอแลกมาด้วยชีวิต ถูกจี้ซั่งเหยียนเอาไปแลกเป็นอาหารมื้อใหญ่โตโดยที่เธอไม่ได้กินแม้แต่คำเดียว
ความโกรธพลุ่งพล่านจนตัวสั่น ใบหน้าซีดเผือดสลับเขียวคล้ำ
เธอเสี่ยงที่ร่างจะถูกซอมบี้ฉีกเป็นชิ้นๆ เพื่อสะสมแกนคริสตัล กลับถูกเขาแย่งไปอย่างง่ายดาย
"คุณชายจี้รอง!"
ซือชิงหว่านกัดฟันลดเสียงลง พูดด้วยความแค้นเคืองและโมโหร้าย:
"มีสิทธิ์อะไรแย่งแกนคริสตัลของฉัน!"
"ของพวกนั้นเป็นของฉัน!"
จี้ซั่งเหยียนปากเต็มไปด้วยข้าวปลา กินอย่างเอร็ดอร่อย พอได้ยินก็เพียงเหลือบตามองเธออย่างเย็นชา น้ำเสียงเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย:
"เมื่อกี้เธอเองไม่ยอมซื้อ ไม่ยอมเสียเงิน"
"ตอนนี้ฉันซื้อแล้ว ก็ย่อมเป็นของฉันกิน"
"เป็นเธอเองที่อยากตามฉัน แล้วแกนคริสตัลที่เธอได้มาก็ย่อมเป็นของฉันด้วย!"
"ยังไง? ไม่พอใจ?"
"ไม่พอใจก็ไปให้พ้น ใครจะแคร์เธอ"
"คิดว่าตัวเองยังเป็นคุณหนูใหญ่หรือไง!"
ตอนนี้เขากินอย่างพึงพอใจ ร่างกายอบอุ่นไปหมด จะไปสนใจอารมณ์ของซือชิงหว่านได้อย่างไร
ในวันสิ้นโลก ทรัพยากรสำคัญที่สุด ของที่ได้มาแล้วไม่เอาคือโง่
ซือชิงหว่านถูกเขาต่อจนพูดไม่ออก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ทั้งโกรธทั้งเจ็บปวด หัวใจเต็มไปด้วยความอัดอั้นและเสียใจ
แต่ตอนนี้ถ้าออกจากเขา ไม่สิ ถ้าออกไป ในวันสิ้นโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้ เธอตายแน่นอน
ก็ได้แต่โทษตัวเองที่เลือกผิดคน!
เธอเสียใจแล้ว ทำไมตอนนั้นถึงได้ตามไอ้คนไร้สาระคนนี้?
เธอไม่เคยเจอคนที่ไร้มารยาทขนาดนี้มาก่อน
ตอนนี้เธอไม่มีอะไรเหลือเลย
แม้แต่อาหารร้อนๆ สักคำก็ไม่ได้กิน เสียแรงทั้งหมดไปเปล่าๆ