ซือเหวินหลิงค่อยๆ เช็ดคราบเลือดที่มุมปากให้เธออย่างเบามือ ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล น้ำเสียงแฝงไว้ซึ่งความหวาดระแวงและความหวาดกลัวอย่างหนัก
"หนูน้อย ต่อไปเธอต้องอยู่ห่างๆ ซือชิงหนิงไว้ให้มาก"
"เธอไม่ใช่คนที่อ่อนแอและยอมให้เราจับโยงใยได้อย่างแต่ก่อนอีกแล้ว เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จิตใจเย็นชา ฝีมือโหดเหี้ยม ไม่เหลือความปรานีแม้แต่น้อย"
"ตอนนี้เธอแข็งแกร่งมาก แถมยังมีคนของตระกูลลู่ทั้งสี่คอยปกป้องอย่างใกล้ชิด มีแมวจรจัดที่แข็งแกร่งอีกตัว พวกเราไม่มีทางสู้เธอได้โดยตรง"
"ฟังพี่ใหญ่เถอะ ต่อจากนี้เราควรสงบเสงี่ยม หลบเลี่ยงเธอให้มากที่สุด อย่าไปยั่วโมโหเธออีก ฉันกลัวจริงๆ ว่าเธอจะฆ่าพวกเรา"
ซือเหวินเซวียนที่อยู่ข้างๆ พยุงรักษารอยถลอกที่แขนของเธอพร้อมกับพยักหน้าหนักๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนใจและความหวาดกลัว
"พี่ใหญ่พูดถูก หว่านหว่าน เมื่อกี้ไม่ใช่พวกเราไม่ยอมช่วยเธอจริงๆ"
"ต่อให้พวกเรารวมพลังกันก็ไม่ใช่คู่มือของซือชิงหนิงในตอนนี้ ช่องว่างของพลังมันใหญ่เกินไป"
"เธอก็เห็นกับตาว่าเธอไม่มีความเกรงใจแม้แต่น้อย จะไม่ให้หน้าพวกเราเลยสักนิด"
"ครั้งนี้ยังดีที่อยู่ในฐานทัพเมืองวาย มีกฎของฐานทัพคอยควบคุม เธอแค่ลงโทษเตือนสติและไว้ทางให้"
"ถ้าคราวหน้าไปเจอในที่กลางแจ้งที่ไม่มีกฎควบคุม แล้วยังไปยั่วยุเธอแบบไม่คิดหน้าคิดหลังอีก โอกาสที่เธอจะลงมือฆ่าจริงๆ มีสูงมาก ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่"