โจขวดกลืนขนมปังแห้งลงคอ ดึงหอกเหล็กคู่กายออกจากอานม้า หมุนควงในมือหนึ่งรอบ แล้วควบม้าพุ่งตรงไปยังกลุ่มทหารม้า
ซุนเซี๋ยนก็มองเห็นเขาเช่นกัน
บนหลังม้า เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนแสยะยิ้ม เหยียบสีข้างม้าแน่น ยกทวนยาวขึ้นขนานพื้น แล้วควบม้าพุ่งเข้าหาโจขวด
ทั้งสองควบม้าพุ่งเข้าหากันด้วยความเร็วสูง เงาต้นไม้สองข้างทางหลวงถอยหลังอย่างรวดเร็วในสายตา เสียงลมหวีดหวิวข้างหูไม่ขาดสาย
เมื่อพบกันครั้งแรก ทวนยาวของซุนเซี๋ยนแทงตรงเข้าหาอกโจขวด โจขวดเอี้ยวตัวหลบ แล้วกวัดแกว่งหอกเหล็กคู่กายฟาดเข้าใส่เอวของซุนเซี๋ยน ซุนเซี๋ยนพลิกตัวหลบบนหลังม้าได้อย่างเฉียดฉิว ปลายหอกเฉือนขอบเกราะหนังของเขา กระชากแผ่นเหล็กเล็ก ๆ หลุดติดไปด้วย
เมื่อพบกันครั้งที่สอง ทั้งคู่ดึงบังเหียนหันกลับพร้อมกัน ทวนยาวของซุนเซี๋ยนฟาดลงมาจากเฉียงบน โจขวดยกหอกขึ้นรับ เสียง “เคร้ง!” ดังสนั่น ซุนเซี๋ยนรู้สึกว่าซอกนิ้วสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ทวนยาวแทบหลุดมือ
รูม่านตาของเขาหดวูบ พละกำลังนั้นหนักหน่วงกว่าที่เขาจำได้อยู่หลายส่วน ราวกับว่าการเร่งเดินทัพของโจขวดตลอดหลายวันที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้เรี่ยวแรงลดลง กลับยิ่งทำให้การลงมือเด็ดขาดกว่าเดิม
เมื่อพบกันครั้งที่สาม หอกเหล็กคู่กายของโจขวดพลันเปลี่ยนกระบวนท่า จากฟาดกวาดด้านข้างเป็นกดลง ก้านหอกกระแทกก้านทวนอย่างหนักหน่วง เสียง “กร๊อบ!” ดังขึ้น ก้านทวนคดงอจากตรงกลาง แม้จะยังไม่หักสนิท แต่ก็บิดเบี้ยวจนใช้การไม่ได้แล้ว