คืนนั้น ในเรือนหลังเล็กที่โจโก๊พำนักอยู่ มีโต๊ะสี่เหลี่ยมตั้งอยู่กลางเรือน ครอบครัวได้มานั่งกินข้าวพร้อมหน้ากันอย่างหาได้ยาก
ฮูหยินติงทำอาหารห้าหกอย่าง ทั้งไก่ตุ๋น ผักผัด ปลานึ่ง และซุปหมูก้อนใหญ่หนึ่งชาม ล้วนเป็นเมนูที่โจขวดเขียนไว้ ประณีตกว่าอาหารหม้อใหญ่จากห้องครัวกองทัพไม่รู้กี่เท่า
โจโก๊นั่งอยู่ตำแหน่งประธาน โจอั่งนั่งติดกับเขา ฮูหยินติงนั่งทางขวามือของโจโก๊ โจขวดนั่งอยู่ข้างนาง ส่วนโจโฉนั่งอยู่ตรงปลายโต๊ะ
ระหว่างมื้ออาหาร โจโก๊เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนว่า “เจ้าหนุ่มขวด พรุ่งนี้จะออกศึกหรือ?”
โจขวดกำลังคีบน่องไก่ชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก จึงตอบเสียงอู้อี้ว่า “อืม ไปทางตะวันออกเพื่อสกัดทหารของเถาเชียนสักหน่อย”
โจโก๊พยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงกล่าวว่า “ยามออกรบอย่าบุ่มบ่ามเกินไป ถึงคราวถอยก็ต้องถอย ตราบใดที่ภูเขาสีเขียวยังอยู่ ไม่ต้องกลัวว่าฟืนจะขาดมือ”
โจขวดแทะน่องไก่จนหมด วางกระดูกลงแล้วเช็ดปาก ก่อนกล่าวว่า “ท่านปู่วางใจได้ ข้ารู้ตัวดี”
ฮูหยินติงนั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไรตลอดมื้อ มีเพียงคอยคีบอาหารให้โจขวดเป็นระยะ จนแทบจะกองเป็นภูเขาลูกเล็ก ๆ อยู่ในชามตรงหน้าเขา
อาหารในชามของโจขวดพูนสูงจนล้นขอบแล้วยังถูกคีบเพิ่ม โจอั่งมองอยู่ข้าง ๆ อยากหัวเราะแต่ก็ไม่กล้า
ไชยิ่นไม่ได้ร่วมโต๊ะด้วย อย่างไรนางก็เป็นเพียงผู้มาอาศัยอยู่ในสกุลโจ มิใช่คนในตระกูล งานเลี้ยงภายในครอบครัวเช่นนี้นางจึงไม่สะดวกเข้าร่วม
แต่หลังจากโจขวดกินเสร็จ ขณะที่ทุกคนยังพูดคุยกันอยู่ เขาก็แอบย่องออกไปทางเรือนด้านหลัง เพื่อตามหาเรือนที่ไชยิ่นพักอยู่
ในห้องยังจุดตะเกียงสว่าง เงาร่างเล็ก ๆ ทอดอยู่บนกระดาษหน้าต่าง นางกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าโต๊ะ
โจขวดเคาะกรอบหน้าต่าง “อาจารย์อาหญิง...”
เสียงของไชยิ่นดังมาจากในห้อง “ประตูไม่ได้ลงกลอน”