วันที่สามหลังจากยึดเมืองผูหยางกลับคืนมาได้ ระเบียบภายในเมืองก็ฟื้นฟูกลับมาเกือบเป็นปกติแล้ว
โจโฉนั่งอยู่ในโถงใหญ่ของศาลหลวงประจำเมืองผูหยางตลอดวันตลอดคืนโดยไม่หลับตา จัดการเอกสารราชการและคำร้องขอจากแต่ละพื้นที่ที่ส่งเข้ามา
สกุลขุนนางนักปราชญ์ที่เคยหันไปเข้ากับเฉินกงและสนับสนุนลิโป้ พอได้ยินว่าเมืองผูหยางแตก ในคืนนั้นก็รีบส่งคนมาพร้อมหนังสือขอขมาและบัญชีเสบียงอาหาร ท่าทีจริงใจเสียจนต่างจากความโอหังเมื่อก่อนราวกับเป็นคนละคน
โจโฉอ่านหนังสือขอขมาแต่ละฉบับแล้วหัวเราะทีละเสียง อ่านจบก็วางกองไว้ข้าง ๆ โดยไม่รีบลงคำตัดสิน จากนั้นกล่าวกับโจอั่งว่า “ปล่อยให้พวกมันร้อนใจไปอีกสองวัน รอให้ส่งเสบียงอาหารมาถึงจริง ๆ แล้วค่อยว่ากัน”
โจอั่งพยักหน้า แล้วพลิกดูรายงานการซ่อมแซมแนวป้องกันเมืองที่ส่งมาจากอีกเมืองหนึ่งอยู่ข้าง ๆ
วันนี้โจขวดกลับหาได้มีเวลาว่างอย่างยากนัก ไม่มีธุระสำคัญต้องจัดการ เขาจึงนั่งยอง ๆ อยู่ในลานหลังศาลหลวงประจำเมืองผูหยาง มือกำหอมแห้งต้นหนึ่ง แกะเปลือกพลางรับแดดไปด้วย
แสงอาทิตย์อุ่นสบายส่องลงบนเกราะดำเก่าคร่ำของเขา คราบเลือดบนแผ่นเกราะถูกเช็ดออกจนสะอาดแล้ว แต่รอยขูดขีดและรอยบุบยังคงอยู่ ราวกับบันทึกการปะทะทุกครั้งที่เขาประสบมาในช่วงหลายวันนี้
ขณะที่เขากำลังนั่งยอง ๆ อย่างสบายอารมณ์ หวังปี้ก็เดินรีบรุดเข้ามาจากด้านนอก มือกำผ้าไหมสำหรับจดบันทึกม้วนหนึ่งไว้แน่น สีหน้าเคร่งเครียดอยู่หลายส่วน พอเดินมาถึงตรงหน้าโจขวดก็ย่อตัวลงแล้วกล่าวว่า “นายน้อย มีข่าวจากซีจิ๋วขอรับ”