วันหนึ่ง หลังจากกัวเจียด่าเสร็จ จู่ ๆ ก็เงียบลง เอนพิงพนักเก้าอี้มองโจขวดอยู่นาน ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าไม่โกรธหรือ?”
“จะโกรธเรื่องใด?”
“ข้าด่าเจ้าตั้งมากมาย แต่เจ้าไม่แม้แต่จะปริปากสักคำ”
โจขวดพับเปลือกต้นหอมเก็บใส่แขนเสื้อ เงยหน้ามองเขาแล้วฉีกยิ้ม “รอเจ้าเลิกดื่มสุราได้ก่อนค่อยมาด่าข้า ถึงตอนนั้นข้าจะด่าเป็นเพื่อนเจ้า”
กัวเจียมองรอยยิ้มของเขาแล้วชะงักไป ก่อนหัวเราะพรืดออกมา ส่ายหน้า แล้วก็ไม่ด่าต่อ
วันเวลาผ่านไปทีละวัน ร่างกายของกัวเจียก็ค่อย ๆ ดีขึ้นจริง ๆ
ตอนแรกมือของเขาสั่นอย่างหนัก ถึงขั้นจับพู่กันไม่มั่น ต่อมาก็ค่อย ๆ สั่นน้อยลง จนเมื่อเขียนหนังสือก็แทบมองไม่เห็นความผิดปกติแล้ว
สีหน้าของเขาค่อย ๆ มีเลือดฝาดขึ้น จากที่เคยเหลืองซีดราวขี้ผึ้ง แม้ยังผอมอยู่ แต่อย่างน้อยก็ดูไม่เหมือนก่อนที่ลมพัดมาก็แทบจะล้มลง
ทุกครั้งที่โจขวดออกนอกเมืองไปปราบโจรหรือเดินตรวจหัวเมืองต่าง ๆ เขาจะพากัวเจียไปด้วยเสมอ กัวเจียขี่ล่อสีเขียวตามขบวน ระหว่างทางก็เล่าถึงภูมิประเทศและการกระจายตัวของหมู่บ้านต่าง ๆ ให้โจขวดฟัง
ครั้งหนึ่งโจขวดถามเขาว่า “เจ้ารู้เรื่องมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?”
กัวเจียขี่ล่อสีเขียวเอื่อย ๆ พลางตอบว่า “เมื่อก่อนตอนออกเดินทางศึกษา ข้าเคยไปมาหลายแห่ง ทุกครั้งที่ไปถึงที่ใดก็จดบันทึกขุนเขาแม่น้ำและขนบธรรมเนียมของผู้คนที่นั่นไว้บ้าง ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร บัณฑิตที่ออกเดินทางศึกษาส่วนใหญ่ก็ทำเช่นนี้”
โจขวดพยักหน้า ไม่ได้ถามต่อ
แต่หลังจากนั้น เขาก็สั่งให้คนเตรียมผ้าไหมสำหรับจดบันทึกเปล่าหนึ่งม้วนกับพู่กันดี ๆ หลายด้ามให้กัวเจียโดยเฉพาะ เพื่อให้เขาจดทุกสิ่งที่นึกขึ้นได้ลงไป