ยามบ่ายของวันถัดมา ไชยิ่นก็อุ้มม้วนไม้ไผ่จารึกหลายม้วนมาปรากฏตัวตรงขอบสนามฝึกทหารตามเวลานัด
ตอนนั้นโจขวดกำลังนั่งยอง ๆ ลับหอกเหล็กคู่กายอยู่บนก้อนหิน พอเห็นนางมา หินลับในมือก็แทบหลุดร่วง
“ศิษย์หลานตัวน้อย เจ้ารับปากข้าแล้วนะ” ไชยิ่นอุ้มไม้ไผ่จารึกเดินมาหยุดตรงหน้าเขา เงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย
แม้สีหน้าจะยังอ่อนเยาว์ แต่นางกลับวางท่าราวกับเป็นอาจารย์ผู้ทรงภูมิได้อย่างเต็มที่
โจขวดมองท่าทีประหนึ่งว่า “หากเจ้าไม่อ่าน ข้าก็จะยืนอยู่ตรงนี้ตลอดไป” ของไชยิ่น แล้วพลันนึกขึ้นได้ว่าถ้าตนไม่รับปาก พอปู่รู้เข้าก็คงถูกตำหนิอีก
เขาถอนหายใจ ปักหอกเหล็กคู่กายกลับลงพื้น ลุกขึ้นปัดฝุ่นบนมือ แล้วเอ่ยอย่างจนใจว่า “ก็ได้ อ่านก็อ่าน เจ้าไปหาที่นั่งเถอะ”
ไชยิ่นยิ้มตาหยี อุ้มไม้ไผ่จารึกเดินไปยังก้อนหินใหญ่ที่เรียบแบนข้าง ๆ ปูผ้ารองนั่งสะอาดผืนหนึ่งแล้วนั่งลง จากนั้นตบที่ว่างข้างกายเบา ๆ พลางว่า “นั่งตรงนี้สิ”
โจขวดเดินอ้อยอิ่งไปนั่งลง
ไชยิ่นคลี่ไม้ไผ่จารึกไว้ตรงกลางระหว่างทั้งสอง แล้วชี้นิ้วไปยังตัวอักษรบนแผ่นไม้ “วันนี้เราจะอ่านบทแรกของ ‘พิชัยสงครามซุนจื่อ’ กันก่อน คือบทวางแผนเริ่มต้น
‘ซุนจื่อกล่าวว่า การทหารเป็นเรื่องใหญ่ของแคว้น เป็นแดนแห่งความเป็นความตาย เป็นหนทางแห่งความอยู่รอดและล่มสลาย มิอาจไม่พิจารณาให้ถี่ถ้วน’ เจ้าลองอ่านสักรอบก่อน”
โจขวดก้มมองอักษรตัวเล็กแบบบรรจงที่เรียงแน่นเต็มไม้ไผ่จารึก เงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงเริ่มอ่านออกเสียง
เขาอ่านได้คล่องพอสมควร แม้จะไม่ลื่นไหลเท่าโจอั่งที่เอ่ยวาจาออกมาก็เป็นถ้อยคำเรียงร้อย แต่อย่างน้อยก็จำอักษรได้ครบทุกตัว
ไชยิ่นฟังจบแล้วพยักหน้า “อ่านได้ดีทีเดียว เจ้าอ่านอักษรพวกนี้ออกหรือ”
“เกือบหมด ปู่สอนข้าตั้งแต่ยังเด็ก”
คำพูดของโจขวดไม่ใช่เรื่องโกหก ก่อนหน้านี้เขาเคยเรียนมาแล้ว
แม้ชาติก่อนเขาจะเคยเรียนหนังสือมา แต่เมื่อมาอยู่ในยุคนี้ โจโก๊สอนให้เขารู้จักตัวอักษรด้วยตนเองตั้งแต่เริ่มพูดได้ ดังนั้นพื้นฐานของเขาจึงมีอยู่