เมืองหูโข่ว
โจขวดขี่ม้า มองกำแพงเมืองจากระยะไกล ในใจก็ประเมินสถานการณ์ได้คร่าว ๆ แล้ว
กำแพงเมืองไม่สูงนัก ราวสองจั้งเศษ ก่ออิฐเขียวหุ้มดิน ประตูเมืองทำจากไม้และหุ้มแผ่นเหล็กไว้ชั้นหนึ่ง ทว่าแผ่นเหล็กขึ้นสนิมแล้ว หมุดยึดหลายจุดก็หลวมคลอน แค่เหลือบมองก็รู้ว่าปล่อยให้ทรุดโทรมมานานโดยไม่ซ่อมแซม
บนป้อมประตูเมืองปักธงอยู่หลายผืน ธงอักษร “ซุน” พื้นขาวขอบแดงพลิ้วไหวอย่างเกียจคร้านท่ามกลางสายลมหนาวแห่งเหมันต์ มุมธงบางส่วนสึกกร่อน ด้ายตามขอบรุ่ยออก สะบัดไปมาตามลม
บนป้อมประตูเมืองมีทหารยามยืนอยู่ราวสามสิบถึงสี่สิบนาย สวมเกราะกันอย่างหลวม ๆ บ้างพิงเชิงเทินงีบหลับ บ้างนั่งยอง ๆ อยู่ตามมุม กัดแทะขนมปังแห้ง ครั้นได้ยินเสียงกีบม้าดังกระชั้นจากทางหลวงไกล ๆ จึงค่อยเงยหน้าขึ้น
แม่ทัพยามเป็นชายร่างกำยำวัยสามสิบกว่า เขายื่นตัวออกมาครึ่งหนึ่งจากห้องเวรบนป้อมประตูเมือง มือยังกำขนมปังแห้งที่กัดไปครึ่งชิ้นไว้ หรี่ตามองไปทางทางหลวง ครู่เดียวก็ยืนนิ่งงันไปทั้งตัว
กองกำลังของโจขวดเคลื่อนมาตามทางหลวง ใกล้เข้ามาทีละน้อย ทหารม้าฝีมือดีห้าพันนายสวมเกราะดำทะมึน เบื้องหน้าสุดมีธงใหญ่พื้นดำขอบแดงปักอักษร “โจ้” ผืนธงสะบัดพลิ้วอย่างเกรียวกราวในสายลมยามเช้า บนยอดเสาผูกพู่แดงไว้เส้นหนึ่ง สะดุดตาเป็นพิเศษเมื่ออยู่ใต้แสงตะวัน
เบื้องหลังทหารม้าคือกองทหารราบ ถัดไปเป็นรถบรรทุกเสบียงกับราชรถขังนักโทษคันนั้น
หลังซี่กรงไม้ของราชรถ ซุนเซี๋ยนนั่งขัดสมาธิ วางมือทั้งสองบนเข่า สายตามองตรงไปข้างหน้า ไม่ตะโกน ไม่ดิ้นรน เพียงนั่งเงียบ ๆ อยู่เช่นนั้น ราวกับรูปสลักหินที่ถูกยกขึ้นบนรถ