ปีหนึ่งในเทศกาลไหว้พระจันทร์ โจโฉหาโอกาสได้พักอยู่บ้านเกิดตระกูลโจนานถึงครึ่งเดือน คิดว่าจะถือโอกาสนี้สร้างความสนิทสนมกับบุตรชายคนรองสักหน่อย
เขาลงมือสอนโจขวดยิงธนูด้วยตนเอง คอยแก้ท่าทางให้ทุกครั้ง โจขวดก็เรียนตาม แต่ท่าทางได้มาตรฐานจนน่าตกใจ
ลูกศรแรกแทงเข้าที่ใจเป้าพอดี ลูกศรที่สองพุ่งทะลุท้ายลูกศรดอกแรก ลูกศรที่สามตัดเสาเป้าขาดสะบั้น
โจโฉทั้งตกใจทั้งดีใจ ตบไหล่โจขวดแล้วกล่าวว่า "เด็กดี! เกิดมาเป็นยอดทหารโดยแท้!"
ทว่าโจขวดกลับเก็บธนูด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เงยหน้ามองเขาแล้วกล่าวว่า "ท่านปู่สอนข้าเมื่อปีที่แล้วแล้ว ท่านบอกว่าบิดายุ่ง ไม่มีเวลาสอนข้า ให้ข้าฝึกเอง"
กล่าวจบก็แบกธนูเดินจากไป ปล่อยให้โจโฉยืนอยู่กลางสนามยิงธนูเพียงลำพัง มือยังกำลูกธนูสำรองที่ยังไม่ทันได้ยื่นให้
ในขณะนั้น ความรู้สึกผิดที่พูดไม่ถูกไม่ออกเป็นครั้งแรกได้พวยพุ่งขึ้นในใจของโจโฉ
เขานึกถึงวันที่เด็กคนนี้ถูกส่งไปอยู่กับโจโก๊ ตัวยังไม่ถึงเข่าของเขาเอง ปัจจุบันกลับสามารถง้างธนูได้ถึงสองทัลแล้ว
ห้าปีที่ผ่านมา เขาพลาดอะไรไปมากเพียงใด?
เด็กคนนี้เรียนรู้ที่จะเดิน พูดจา หกล้มครั้งแรก จับพู่กันครั้งแรก เขาไม่ได้มีส่วนร่วมในสิ่งเหล่านี้เลยสักอย่าง
เขาถึงกับไม่รู้ว่าโจขวดชอบกินอะไรมากที่สุด กลัวความมืดตอนนอนหรือไม่ ใฝ่ใจกับบ่าวรับใช้คนไหนในจวนมากที่สุด
ความรู้สึกผิดนี้ดุจหนามแหลมที่ทิ่มแทงอยู่กลางอกของโจโฉ จะดึงก็ไม่ออก จะกดก็ไม่ลง
ยิ่งโจขวดโตขึ้นก็ยิ่งมีความคิดเป็นของตัวเอง ทุกครั้งที่พบหน้ากันต้องเถียงสักสองสามประโยค
ตั้งแต่นั้นมา ท่าทีที่โจโฉมีต่อโจขวดจึงตกอยู่ในความขัดแย้ง
เขาหวาดกลัวที่จะพบลูกชายคนนี้ เพราะทุกครั้งที่พบต้องถูกเถียงจนหน้ามืดตามัว
แต่เขาก็โหยหาที่จะพบลูกชายคนนี้ เพราะทุกครั้งที่ได้ยินข่าวคราวของโจขวด เช่น เด็กคนนี้ล่าหมูป่าได้ตัวเดียวตามลำพัง... ใจเขากลับมีความภาคภูมิใจและความยินดีที่พูดไม่ออก
ที่ทำให้เขาปวดร้าวใจยิ่งกว่านั้น คือต่อมาเขาค่อย ๆ รู้ว่า ในช่วงหลายปีที่โจขวดอยู่ที่บ้านเกิดตระกูลโจ ทุกเช้าตรู่ฝึกวิทยายุทธ ยามบ่ายอ่านหนังสือ พลบค่ำก็เดินเล่นและสนทนากับโจโก๊อยู่ที่ลานบ้าน ทำหน้าที่แทนเขาผู้เป็นลูกที่ไม่มีความกตัญญู ทั้งในฐานะลูกและหลาน
โจโฉเคยพูดกับฮูหยินติงเป็นการส่วนตัวว่า "เด็กคนนั้น หากนิสัยอ่อนโยนลงสักหน่อยก็คงดี"
ตอนนั้นฮูหยินติงกำลังคัดลอกคัมภีร์ ศีรษะไม่แม้แต่จะเงยขึ้น แล้วตอบกลับไป一句ว่า "หากเขานิสัยไม่แข็งกร้าว ใครเล่าจะทำหน้าที่กตัญญูแทนท่านต่อหน้าบิดา?"
เพียงประโยคเดียวก็ทำให้โจโฉพูดไม่ออก
"...หลานชาย? เมิ่งเต๋อ?"
เสียงของลิโป๊เซี่ยดึงโจโฉกลับมาจากห้วงความทรงจำ
เขาสะดุ้งเฮือก พบว่ามือที่ถือจอกเหล้าค้างอยู่กลางอากาศ เหล้าในจอกเย็นเสียแล้ว
เขารีบวางจอกลง ไอเบา ๆ แล้วกล่าวว่า "เสียกิริยาไปหน่อย พอดีนึกถึงเรื่องเก่า ๆ"
ลิโป๊เซี่ยพยักหน้า ไม่ซักถามต่อ เพียงรินเหล้าให้เขาอีกจอกแล้วกล่าวว่า "เหนื่อยก็พักผ่อนแต่หัวค่ำเถิด ห้องปีกตะวันออกข้าให้ลูกชายคนรองจัดไว้ให้แล้ว ผ้าห่มตากแห้งใหม่เอี่ยม
เรื่องพรุ่งนี้ค่อยว่ากันพรุ่งนี้ คืนนี้จงนอนหลับให้สบาย"
เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่หัวเข่าแล้วกล่าวว่า "ข้าต้องไปดูไฟที่ลานหลัง ป้าของเจ้าบอกว่าจะตุ๋นโจ๊กข้าวฟ่างหม้อหนึ่งไว้ให้พวกเจ้า ตื่นเช้าขึ้นมาจะได้กิน"
โจโฉรีบกล่าวว่า "ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้" แต่ลิโป๊เซี่ยโบกมือแล้วเดินไปทางลานหลังเสียแล้ว
เสียงฝีเท้าของเขาดัง "เปาะ ๆ แปะ ๆ" อยู่ที่ลานบ้าน จากนั้นจึงได้ยินเสียงเขาสั่งลูกชายคนรองว่า "เขี่ยขี้เถ้าในเตาให้สะอาด"
ภายในห้องเงียบสงัดลง
นอกหน้าต่าง ราตรียิ่งมืดสนิท ดวงจันทร์ไม่รู้ว่าถูกเมฆบดบังเมื่อใด ภายในลานบ้านมีเพียงตะเกียงน้ำมันใต้ชายคาเรือนกลางที่ยังแกว่งไกวแสงสลัวเหลืองนวล
โจโฉเก็บจานชามบนโต๊ะเล็กน้อย แล้วย้ายดาบหวานหวนมาไว้ใกล้มือ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจยาว ๆ
เสียงแมลงร้องนอกหน้าต่างแว่วเข้ามาให้ได้ยิน ที่ลานหลังมีเสียงกระซิบกระซาบของลิโป๊เซี่ยกับภรรยาและเสียงภาชนะชนกันประปราย ทุกอย่างดูธรรมดาและสงบสุขเหลือเกิน
เขาหลับตาลง ในที่สุดก็ปล่อยให้เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาทั้งวันคลายลงเล็กน้อย
ความง่วงเริ่มคลืบคลานเข้ามา ศีรษะของโจโฉค่อย ๆ ทรุดลงทีละน้อย
ในห้วงครึ่งหลับครึ่งตื่น ราวกับว่าเขากลับไปอยู่ที่จวนอัครมหาเสนาบดีในลกเอี๋ยงอีกครั้ง ตั๋งโต๊ะนั่งอยู่บนบัลลังก์สูง มองเขาจากเบื้องบนอย่างดูแคลน ริมฝีปากมีรอยยิ้มที่ลึกซึ้ง นิ้วมือลูบไปมาบนฝักกระบวนท่ากระบี่เจ็ดดาว แล้วกล่าวช้า ๆ ทีละคำว่า "เมิ่งเต๋อ กระบี่ของเจ้า...คมจริง ๆ นี่นา"
โจโฉสะดุ้งเฮือกจนเกือบร่วงจากเก้าอี้
เขาลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองนอนคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว มุมปากยังมีคราบน้ำลายติดอยู่เล็กน้อย
ภายในห้องมืดลงไปอีก ไส้ตะเกียงน้ำมันไหม้สั้นลงไปเป็นท่อนใหญ่ น้ำมันก็ใกล้จะหมด แสงไฟสลัวลงกว่าเดิมมาก
ลิโป๊เซี่ยกลับเข้ามาแล้วเมื่อไหร่ไม่รู้ บนโต๊ะมีเสื้อคลุมผ้าฝ้ายพับเรียบร้อยวางเพิ่มขึ้น หนึ่งผืน คงคิดว่าเขาจะหนาวตอนกลางคืน จึง特意นำมาให้เขาคลุม
โจโฉลูบผ้าเสื้อคลุมนั้น เนื้อผ้าหยาบเย็บด้วยด้ายดิบ ซักจนขาวจืดไปบ้างแล้ว แต่หนาและอบอุ่น ใจเขาอบอุ่นขึ้นมาทันที แอบคิดว่าภายหน้าเมื่อตนมั่นคงแล้ว จะต้องตอบแทนบุญคุณของตระกูลลิ้นี้ให้หนักหนาสาหัส
เขาห่มเสื้อคลุมไว้กับตัว แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง
ครั้งนี้เขานอนได้สบายขึ้นอีกหน่อย เท้าทั้งสองวางบนม้านั่งเตี้ยข้าง ๆ ดาบหวานหวนวางพาดบนต้นขา ปรับท่านั่งให้ทั้งผ่อนคลายและพร้อมที่จะชักดาบออกจากฝักได้ทุกเมื่อ
เขาบอกตัวเองว่า: ขอแค่นอนไปหนึ่งยาม ก่อนฟ้าสางต้องตื่นให้ได้ รีบออกเดินทางก่อนพระอาทิตย์ขึ้น
ความง่วงกลับมาอีกครั้ง หนักหน่วงและเข้มข้นกว่าเดิม เปลือกตาของโจโฉประสานกันแน่น ร่างกายเหมือนจมลงไปในกองสำลี แม้แต่แรงจะขยับนิ้วก็แทบไม่มี
ในยามที่กำลังจะหลับแต่ยังไม่หลับ...
"แกร็ก...แกร็ก...แกร็ก..."
เสียงหนึ่งดังมาจากมุมใดมุมหนึ่งของลานหลัง
เสียงนั้นเหมือนกับเหล็กถูกเสียดสีกับหินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่เร็วไม่ช้า ทีหนึ่งแล้วทีหนึ่ง เป็นจังหวะที่มีแบบแผน ในยามราตรีอันเงียบสงัดชัดเจนเป็นพิเศษ
สมองของโจโฉที่กำลังครึ่งหลับครึ่งตื่นถูกเสียงนี้กระตุ้นเข้า สติกลับคืนมาทันทีเกินครึ่ง
เขาไม่ได้ลืมตาทันที แต่กลั้นหายใจ เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
"แกร็ก...แกร็ก...แกร็ก..."
ใช่แล้ว เสียงลับมีด
มีคนกำลังลับมีด
นิ้วมือของโจโฉกำแน่นขึ้นโดยไม่มีเสียง จับด้ามดาบหวานหวนไว้แน่น
เปลือกตาของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย อาศัยแสงไฟสลัวกวาดสายตามองดูภายในห้อง
"แกร็ก...แกร็ก...แกร็ก..."
เสียงนั้นยังคงดังต่อเนื่อง ไม่เร่งรีบ ราวกับว่าคนที่ลับมีดนั้นมีความอดทนมาก กำลังค่อย ๆ ลับคมใบมีดทีละนิดอย่างไม่รีบร้อน
หัวใจของโจโฉเต้นเร็วขึ้น ความกระสับกระส่ายที่คุ้นเคยไต่ขึ้นมาจากก้นกบจนถึงท้ายทอย
เขาคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว: บ้านของลิโป๊เซี่ยเป็นชาวนา การลับมีดไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่การลับมีดกลางดึก... มันผิดปกติ
ชาวนาลับมีดกันตอนกลางวัน อาศัยแสงแดดดี ๆ มีใครบ้างที่จะลับมีดอยู่ที่ลานหลังในยามมืดค่ำ อีกอย่าง อาหารเย็นก็กินกันไปแล้ว หมูก็ให้อาหารแล้ว ไก่ก็เข้าลังแล้ว กลางดึกจะลับมีดทำไม?
พรุ่งนี้จะฆ่าหมู... แต่ตอนกลางวันไม่เห็นพวกเขามัดหมูไว้เลยนี่นา
ความระแวงของโจโฉเริ่มก่อตัวขึ้น