ครั้งนี้ลายมือของเขาเบาบางลงกว่าเดิม ราวกับการเขียนอักษรแต่ละตัวต้องใช้เรี่ยวแรงมหาศาล “จื้อไฉจากเอี๋ยงเกามาสวามิภักดิ์ นับถึงบัดนี้ก็เพียงปีเศษ ได้ท่านเจ้าเมตตาไม่ทอดทิ้ง ปฏิบัติต่อข้าในฐานะที่ปรึกษา ได้ท่านบุตรสองไว้วางใจ ฝากฝังให้เป็นคนสนิท
จื้อไฉเดิมเป็นเพียงสามัญชนผู้ต่ำต้อย ความรู้น้อยด้อยปัญญา ทว่าท่านเจ้ากับท่านบุตรสองปฏิบัติต่อข้าด้วยไมตรีเยี่ยงผู้มีคุณูปการ จื้อไฉมีเพียงความตายที่จะตอบแทนได้”
เขียนมาถึงตรงนี้ เขาหยุดชะงัก ปลายพู่กันทิ้งรอยหมึกซึมแผ่ออกบนผ้าไหม
เขาจ้องรอยหมึกนั้นอยู่นาน ก่อนเขียนต่อว่า “ท่านบุตรสอง จื้อไฉมีถ้อยคำหนึ่งอยากกล่าวเตือน ท่านเจ้าแม้ทรงปรีชาสามารถและมีแผนการยิ่งใหญ่ แต่กลับทรงระแวงยิ่งนัก จำต้องคอยทูลเกลี้ยกล่อมให้ดี
ยามเผชิญลมต้าน ท่านเจ้ายังอดกลั้นและควบคุมพระองค์ได้ แต่หากวันหน้าสร้างการใหญ่สำเร็จ ทุกสิ่งราบรื่นไร้อุปสรรค ย่อมเกิดจิตใจหยิ่งผยองขึ้นเป็นแน่ ท่านบุตรสองพึงอยู่ข้างกายท่านเจ้า คอยเตือนสติอยู่เสมอ อย่าให้ท่านเจ้าก้าวพลาด
เรื่องนี้สำคัญยิ่งกว่าการตีเมืองชิงดินแดนเสียอีก...”
เขาเขียนจบย่อหน้านี้แล้วเปลี่ยนผ้าไหมม้วนใหม่ เขียนลงไปอีกสองสามบรรทัด ลายมืออ่อนแรงกว่าจดหมายเมื่อครู่ ทว่ายังคงเป็นระเบียบชัดเจน
“จื้อไฉมีสหายสนิทผู้หนึ่งนามว่ากัวเจีย ชื่อรองเฟิ่งเสี่ยว เป็นชาวเอี๋ยงเกา ผู้นี้มีสติปัญญาเหนือกว่าข้าสิบเท่า เชี่ยวชาญการหยั่งใจคน มีกลอุบายพิสดารนับไม่ถ้วน หากท่านเจ้าได้คนผู้นี้มาช่วยเหลือ การใหญ่ย่อมอยู่ใกล้แค่เอื้อม
จื้อไฉเขียนจดหมายฉบับหนึ่งแล้ว ฝากคนนำไปส่งยังเอี๋ยงเกา หวังว่าหากวันหน้าท่านบุตรสองได้พบเขา จะช่วยนำจดหมายส่งถึงมือท่านเจ้า”