เซี่ยอีอีเพิ่งถูกสตรีมเมอร์หนุ่มจากวงไลฟ์กลุ่มที่คบกับทีมงานฝ่ายปฏิบัติการทำเอาเสียใจจนแทบหมดศรัทธา เธอสาบานว่าจะไม่ตามวงไลฟ์กลุ่มอีก และจะไม่ทุ่มเทใจให้ผู้ชายคนไหนอีกแล้ว
เธอกอดเข่าขดตัวอยู่บนโซฟา แถลงการณ์ขอโทษของสตรีมเมอร์หนุ่มคนนั้นยังติดอยู่บนหัวข้อค้นหายอดนิยม ในช่องคอมเมนต์มีแต่คำเยาะเย้ยกับคนประกาศเลิกติดตาม เธอไล่อ่านไปทีละข้อความ ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่
หน้าจอโทรศัพท์ดับลง สะท้อนให้เห็นขอบตาแดงก่ำของเธอ
เซี่ยอีอีสูดหายใจลึก ก่อนบล็อกบัญชีของสตรีมเมอร์หนุ่มคนนั้นและเลิกติดตาม จากนั้นก็ออกจากกลุ่มแฟนคลับทั้งหมดอย่างเด็ดขาด
พอทำทุกอย่างเสร็จ เธอก็โยนโทรศัพท์ไปข้าง ๆ แล้วซุกหน้ากับหมอนอิงอยู่นาน กว่าจะเงยหน้าขึ้นมา
ไม่ได้สิ จะมาจมอยู่กับความเศร้าแบบนี้ไม่ได้
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เปิดแอปซิงคง ตั้งใจจะเลื่อนดูคลิปตลก ๆ ปลอบใจตัวเองสักหน่อย
แต่ปลายนิ้วกลับเลื่อนไปโดนไลฟ์สดห้องหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ
ทันทีที่หน้าเว็บเปลี่ยน เซี่ยอีอีก็คิดจะกดออกตามสัญชาตญาณ
ทว่าพอภาพโหลดขึ้นมา เธอก็นิ่งงันไป
มีคนดูอยู่แค่ 5 คน
ข้อความบนหน้าจอมีประปราย ตรงกลางเป็นเกมทำฟาร์มภาพพิกเซลเกมหนึ่ง
ตัวละครตัวเล็กในเกมถือขวานฟันต้นไม้อย่างเก้ ๆ กัง ๆ ท่าทางเงอะงะจนชวนให้หัวเราะ
เซี่ยอีอีใจหายวาบ อาการอับอายแทนคนอื่นกำเริบขึ้นมาทันที
เธอกลัวไลฟ์ที่มีคนดูน้อยแบบนี้ที่สุด ยิ่งกลัวสตรีมเมอร์จะเรียกชื่อผู้ใช้ของเธอทักทาย
เธอแอบภาวนาในใจขออย่าให้สตรีมเมอร์สังเกตเห็นเธอ แล้วเตรียมหนีออกไปก่อนอีกฝ่ายจะทันพูด
จังหวะนั้นเอง สตรีมเมอร์ในห้องก็เอ่ยขึ้นมา
“ทำไมน้ำในบัวรดน้ำหมดแล้วล่ะ?”
เสียงนั้นไม่ดังนัก ฟังคล้ายพึมพำกับตัวเอง หางเสียงเจือความฉงนเล็กน้อย ลอดผ่านหูฟังเข้ามาในหูของเซี่ยอีอี
นิ้วของเซี่ยอีอีชะงักค้าง
ทั้งร่างเหมือนถูกไฟฟ้าสถิตสะกิดเบา ๆ ไล่จากปลายหูไปจนถึงท้ายทอย ชั่วขณะนั้นแม้แต่ลมหายใจยังเบาลงโดยไม่รู้ตัว
น้ำเสียงนั้นเย็นใสแต่แฝงความทุ้มกังวาน ฟังโปร่งกระจ่างและเว้นระยะห่าง ราวกับสายน้ำพุที่ไหลผ่านซอกหินกลางฤดูหนาว เย็นเฉียบจนไล้ผ่านแก้วหู แต่กลับมีไออุ่นบางอย่างชวนให้ใจคันยุบยิบ
เพราะเกินไปแล้ว เสียงเพราะอะไรขนาดนี้
เซี่ยอีอีพิมพ์เครื่องหมายอัศเจรีย์รัว ๆ ตามสัญชาตญาณ
【ฟ้าครามรอพบรัก: !!!】
【ฟ้าครามรอพบรัก: โอ๊ย เสียงสตรีมเมอร์เพราะมาก! (ตื่นเต้น)】
พอส่งข้อความไปแล้ว เธอก็รู้สึกเขินขึ้นมานิดหน่อย แต่ไม่นานก็มีคนดูอีกคนเข้ามาตอบรับ
【เสียงสนทนายามเย็น: ใช่ไหมล่ะ ใช่ไหมล่ะ ฉันอยู่ต่อเพราะเสียงสตรีมเมอร์เลย เพราะมาก เป็นเสียงในฝันของฉันเลย!】
【เอเอเอ.สาวสวยรุ่นใหญ่: เห็นด้วย แต่สตรีมเมอร์ไม่ค่อยพูด เอาแต่เล่นเกม นี่เป็นประโยคที่สามที่เขาพูดตั้งแต่ฉันเข้ามา (จนใจ)】
【เสียงสนทนายามเย็น: หือ? ฉันได้ยินแค่สองประโยคเอง ประโยคแรกพูดว่าอะไรเหรอ?】
【เอเอเอ.สาวสวยรุ่นใหญ่: ประโยคแรกบอกว่าภาพน่ารักมาก ประโยคที่สองบอกว่าลานบ้านรกจัง ประโยคที่สามก็เมื่อกี้นี่แหละ (ยิ้มเจื่อน)】
【เสียงสนทนายามเย็น: สตรีมเมอร์เย็นชาจัง แต่ฉันชอบเสียงเขาจริง ๆ พูดอีกสักสองสามประโยคได้ไหม ขอร้องล่ะ】
【ฟ้าครามรอพบรัก: เพื่อนสาว ไม่ต้องถ่อมตัวขนาดนั้นก็ได้มั้ง? (กุมหน้า)】
จู่ ๆ ก็มีเอฟเฟกต์แสงดาวระยิบระยับระเบิดขึ้นบนหน้าจอ ภาพของขวัญไมโครโฟนสตาร์ไดมอนด์ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น แสงเจิดจ้าส่องเต็มหน้าจอ
【เสียงสนทนายามเย็น ส่ง ไมโครโฟนสตาร์ไดมอนด์ ให้ สตรีมเมอร์ปลาน้อยน้ำใส *2】（199 ดาว*2）
ปากเซี่ยอีอีพูดแบบนั้น แต่มือกลับเปิดแถบของขวัญอย่างซื่อตรง
【ฟ้าครามรอพบรัก ส่ง รถสปอร์ตซิงคง ให้ สตรีมเมอร์ปลาน้อยน้ำใส *2】（1200 ดาว*2）
เธอส่งรถสปอร์ตซิงคงไปสองคัน อย่างน้อยก็ถือว่าแสดงน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ
เซี่ยอีอีเปิดหน้าโปรไฟล์ ถึงได้สังเกตชื่อผู้ใช้ของสตรีมเมอร์ว่า ปลาน้อยน้ำใส
รูปประจำตัวเป็นผิวน้ำสีฟ้าอ่อน ไม่มีลวดลายอะไรเลย เรียบง่ายจนแทบจะเหมือนไม่ได้ตั้งใจทำ
จำนวนผู้ติดตามเป็นศูนย์ จำนวนบัญชีที่ติดตามก็เป็นศูนย์ ดูเหมือนจะเพิ่งเริ่มไลฟ์วันนี้
บนหน้าจอยังคงมีแค่เกมทำฟาร์มภาพพิกเซล ตัวละครตัวเล็กวิ่งไปมาอยู่ในลานบ้านที่เต็มไปด้วยวัชพืช
สตรีมเมอร์ไม่ได้เปิดกล้องให้เห็นหน้า มีแค่หน้าจอเกม ไม่มีแม้แต่หน้าต่างเล็ก ๆ
เซี่ยอีอีอดสงสัยไม่ได้ว่าเสียงแบบนี้ไม่ไปทำงานในห้องแชตเสียงก็น่าเสียดาย มานั่งเล่นเกมอยู่ตรงนี้ช่างเสียของจริง ๆ
กำลังคิดอยู่ ก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา
【ฉันอยู่เกาะแร้นแค้น: จริง ๆ แล้วพวกเธอไม่รู้หรอก ประโยคแรกที่สตรีมเมอร์พูดคือ “สวัสดีทุกคน” ฮ่า ๆ เพราะฉันเป็นคนแรกที่เข้ามา】
【ฟ้าครามรอพบรัก: อยู่ได้นานขนาดนี้ เพื่อนสาวก็เก่งเหมือนกันนะ (ยกนิ้วให้)】
【ฉันอยู่เกาะแร้นแค้น: ขอโทษที ฉันเป็นผู้ชาย (ยิ้มมุมปาก) ที่จริงฉันชอบเกมนี้อยู่แล้ว ดูสตรีมเมอร์มือใหม่เล่นก็เพลินดี】
ระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังคุยกัน เสียงของสตรีมเมอร์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ขอบคุณเกาะแร้นแค้นที่อยู่เป็นเพื่อนผมมานาน ขอบคุณทุกคนที่กดติดตาม แล้วก็ขอบคุณเสียงสนทนายามเย็นกับฟ้าครามรอพบรักสำหรับของขวัญ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะครับ”
น้ำเสียงจริงใจ สำเนียงเย็นใสเหมือนตะขอที่มองไม่เห็น ค่อย ๆ เกี่ยวตรงส่วนที่อ่อนโยนที่สุดในใจ ทำให้รู้สึกทั้งชาและคันยุบยิบ
เซี่ยอีอียกมือขึ้นแตะหูฟังโดยไม่รู้ตัว ราวกับทำแบบนี้แล้วเสียงนั้นจะเข้ามาใกล้หูมากขึ้นอีกนิด
【เสียงสนทนายามเย็น: อ๊ากกกก ฉันตายแล้ว เพราะเกินไปแล้ว อยากฟังสตรีมเมอร์พูดอยู่ข้างหูตลอดเลย แค่คิดก็ไม่กล้าคิดแล้วว่าฉันจะมีความสุขขนาดไหน!】
เซี่ยอีอีมองตัวอักษร “อ๊า” ยาวเหยียดบนหน้าจอแล้วแอบบ่นในใจว่าเพื่อนสาวเว่อร์เกินไปแล้ว แต่ปลายนิ้วกลับไวกว่า จนส่งข้อความออกไปเรียบร้อย
【ฟ้าครามรอพบรัก: สตรีมเมอร์มีเสียงดีขนาดนี้ ยังจะเล่นเกมอะไรอีก ไปลองทำงานในห้องแชตเสียงไม่ดีกว่าเหรอ?!】
【เอเอเอ.สาวสวยรุ่นใหญ่: ฉันก็ว่าอย่างนั้น แฟนคลับต้องเยอะแน่ ๆ】
【ฉันอยู่เกาะแร้นแค้น: ถึงเสียงสตรีมเมอร์จะเพราะจริง แต่พวกเธอก็พูดเกินไปหน่อยไหม? แล้วห้องแชตเสียงคืออะไรเหรอ?】
“อืม ผมก็อยากถามเหมือนกัน”
หลินชิงอวี่เอ่ยถามขึ้นมาเช่นกัน
เขาเคยดูไลฟ์สดอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็แค่กวาดตามองผ่าน ๆ ไม่เคยได้ยินเรื่องห้องแชตเสียงมาก่อน
ฟังดูเหมือนเป็นสถานที่ที่ใช้เสียงทำงานโดยเฉพาะหรือเปล่า?
พอมีคนถาม ข้อความในห้องแชตก็คึกคักขึ้นมาทันที
เสียงสนทนายามเย็นเริ่มอธิบายบนหน้าจอสาธารณะก่อน ตั้งแต่รูปแบบการดำเนินงานของห้องแชตเสียงไปจนถึงตารางเวลาเข้ากะ ตั้งแต่การดูแลแฟนคลับไปจนถึงส่วนแบ่งของขวัญ พูดได้เป็นฉากเป็นตอน
เซี่ยอีอีกับเอเอเอ.สาวสวยรุ่นใหญ่ช่วยเสริมเป็นระยะ ๆ
【ฉันอยู่เกาะแร้นแค้น: โซกะ ได้ความรู้ใหม่เพิ่มอีกแล้ว】
หลินชิงอวี่อ่านคำอธิบายทั้งหมดที่เลื่อนผ่านหน้าจออย่างเงียบ ๆ กว่าจะเข้าใจว่าห้องแชตเสียงเป็นอย่างไร
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างจริงจังว่า “รูปแบบนี้อาจไม่ค่อยเหมาะกับผม ผมใช้ชีวิตเป็นเวลา เลยอาจจัดกะดึกขนาดนั้นไม่ได้”
หลัก ๆ คือช่วงหนึ่งเขาเคยนอนไม่หลับอย่างหนัก หลังจากนั้นเวินจือเซี่ยก็คอยควบคุมเวลานอนของเขาอย่างเข้มงวด ทุกคืนตอนห้าทุ่มตรงก็จะเตือนให้เขาขึ้นเตียง ไม่เคยขาด
ตอนนี้ร่างกายชินกับเวลาแบบนี้แล้ว เปลี่ยนยาก
【ฟ้าครามรอพบรัก: ก็ได้ ถึงจะน่าเสียดายนิดหน่อย แต่สตรีมเมอร์ตัดสินใจเองก็พอ】
“โอเค งั้นผมเล่นเกมต่อแล้วนะ”
ตัวละครตัวเล็กบนหน้าจอเริ่มยุ่งอีกครั้ง ถือขวานฟันต้นไม้รอบตัวมั่วไปหมด ราวกับผึ้งงานตัวน้อยที่ขยันขันแข็ง บินวนไปมาในลานบ้าน
เซี่ยอีอีมองตัวละครพิกเซลตัวเล็กที่ทำงานงก ๆ เงิ่น ๆ แล้วอดยิ้มไม่ได้
หลินชิงอวี่บังคับตัวละครให้เดินไปยืนหน้าก้อนหินใหญ่สีเทาดำ แล้วกดปุ่มโจมตี
ขวานฟาดลงไป เสียงดัง “เคร้ง” แต่ก้อนหินกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
เขาลองอีกครั้ง ก็ยังไม่ได้ผล
“หืม? ทำไมฟันก้อนหินใหญ่นี่ไม่ได้ล่ะ?”
ในน้ำเสียงใสกระจ่างมีความฉงนเจืออยู่เล็กน้อย หูของเซี่ยอีอีชาขึ้นมาอีกแล้ว
【เสียงสนทนายามเย็น: (เป็นลม) (เป็นลม)】
【เอเอเอ.สาวสวยรุ่นใหญ่: เพื่อนคนนี้โดนเสียงตกจนเป็นลมไปแล้ว ฮ่า ๆ】
เซี่ยอีอีเห็นข้อความแล้วหัวเราะออกมา แต่ก็อยากส่งอีโมจิเป็นลมตามไปด้วยเหมือนกัน
【ฟ้าครามรอพบรัก: ขอโทษนะสตรีมเมอร์ ฉันไม่เคยเล่นเกมนี้ (กุมหน้า)】
【ฉันอยู่เกาะแร้นแค้น: ฉันช่วยเอง ๆ เครื่องมือของสตรีมเมอร์ต้องอัปเกรดก่อนถึงจะทุบก้อนหินนั้นได้ รอสะสมวัตถุดิบครบแล้วค่อยไปอัปเกรดกับช่างฝีมือ】
“อ๋อ เข้าใจแล้ว ขอบคุณนะ เกาะแร้นแค้น”
หลินชิงอวี่บังคับตัวละครตัวเล็กทุบก้อนหินรอบ ๆ ให้แตก แล้วเอ่ยขอบคุณเสียงเบา
เสียงนั้นเหมือนสายลมยามค่ำที่หอบไอเย็นมาด้วย พัดผ่านข้างหูแผ่วเบา
แก้วน้ำในมือของเกาะแร้นแค้นเกือบหลุดจากมือ
เขายกมือขึ้นเกาท้ายทอยตามสัญชาตญาณ รู้สึกว่าท้ายทอยชาวาบ ทำให้ทั้งตัวกระสับกระส่ายไม่สบายใจ
เขาขมวดคิ้วอย่างงุนงง
เกิดอะไรขึ้น?
เขาส่ายหัวไล่ความรู้สึกประหลาดนั้นทิ้ง ก่อนตอบไปว่า “ไม่เป็นไร”
สตรีมเมอร์ไม่พูดอะไรอีก มีเพียงเพลงประกอบเกมที่บรรเลงคลอเบา ๆ เป็นครั้งคราวก็มีเสียงฟันต้นไม้กับเสียงพรวนดินดังขึ้น จังหวะเนิบช้าและเงียบสงบ
เซี่ยอีอีมองภาพเกมบนหน้าจอ เปลือกตาค่อย ๆ หนักขึ้น
เธอวุ่นวายมาตลอดครึ่งคืน ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ จนตอนนี้ในที่สุดก็รู้สึกว่าความอึดอัดที่อัดแน่นอยู่ในอกคลายลงไปบ้าง