วันคืนในสวนเร้นกายสงบเงียบดุจสระน้ำไร้ลม
ฉินหวยจิ่นตื่นเอายามตะวันคล้อยทุกวัน ลั่วชิงหานเตรียมน้ำร้อนไว้ให้เรียบร้อยแล้ว เวินชิงชิงฝึกกระบี่อยู่ใต้ระเบียง พอเห็นเขาออกมาก็เก็บกระบี่แล้วไปยกอาหารเช้ามาให้ หลังรับประทานเสร็จ เขาเดินเล่นรอบลานสักรอบ ดูปลาคาร์ปในสระ หยอกเจ้าแมวลายที่เพิ่งเลี้ยง จากนั้นก็เอนกายบนเก้าอี้ใต้ระเบียง พลิกตำราแพทย์ไปไม่กี่หน้าก็หลับไป
ลั่วชิงหานนั่งอยู่ข้างกาย คอยพัดให้เขา ส่วนเวินชิงชิงนั่งยอง ๆ ริมสระให้อาหารปลา
เรื่องหอเมามายเซียนไม่ต้องให้เขากังวล เฉิงฉู่เลี่ยงกับอวี้ฉือเป่าหลินผลัดกันดูแล เมนูใหม่จากเนื้อหมูโด่งดังไปทั่วเมืองฉางอันแล้ว ผู้คนต่อแถวยาวเหยียดหน้าร้านตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ป้ายจำกัดจำนวนติดแล้วติดอีก ชาวนาประจำที่ดินของตระกูลเฉิงกับตระกูลอวี้ฉือเริ่มเลี้ยงหมูตอนกันแล้ว ลูกหมูรุ่นแรกเพิ่งเกิด คงต้องรออีกหลายเดือนจึงจะนำออกขายได้
เย็นวันนั้นฉินฉงมาหาเขา
เมื่อฉินฉงเข้ามาในเรือนก็ถือไหสุรามาด้วย วางไว้บนโต๊ะหินแล้วนั่งลง ก่อนมองฉินหวยจิ่นแวบหนึ่ง “ชีวิตเจ้าช่างสุขสบายเสียจริง”
ฉินหวยจิ่นนั่งลงตรงข้าม “วันนี้ท่านพ่อว่างมาหาข้าได้อย่างไร?”
ฉินฉงรินสุราให้เขาจอกหนึ่ง “ได้ยินว่าเจ้าบอกให้ชาวนาประจำที่ดินของตระกูลเฉิงกับตระกูลอวี้ฉือเริ่มเลี้ยงหมูกันแล้วหรือ?”
“ใช่ มีอะไรหรือ?”
ฉินฉงถือจอกสุราไว้ มิได้ดื่มทันที เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ข้าอยากให้ชาวนาประจำที่ดินของเราเลี้ยงด้วย”
ขณะพูด สายตาของเขาจับอยู่ที่ขอบจอก มิได้มองฉินหวยจิ่น น้ำเสียงต่ำลงกว่าครู่ก่อนหลายส่วน “ชาวนาพวกนั้นมีไม่น้อยที่เคยติดตามข้าออกรบ ข้าอยู่แนวหน้า พวกเขาตามอยู่เบื้องหลัง เบี้ยเลี้ยงที่ราชสำนักมอบให้พอประทังชีวิตก็นับว่าไม่เลวแล้ว ยามเทศกาลอยากกินเนื้อสักชิ้นยังต้องคิดแล้วคิดอีก ชาวนาของตระกูลเฉิงก็เป็นคนของเฉิงเหย่าจิน ชาวนาของตระกูลอวี้ฉือก็เป็นคนของอวี้ฉือกง คนของข้ารบมาครึ่งชีวิตแล้วปลดประจำการ ข้าจะปล่อยให้พวกเขามองคนอื่นกินเนื้อ ส่วนตนเองแม้แต่น้ำแกงยังไม่มีให้ดื่มได้อย่างไร”