ฉินหวยจิ่นได้ยินคำว่า “เจ้าก็ฉลาดนี่” แล้วทั้งร่างก็ราวกับถูกจุดไฟขึ้นมา
เขาไม่รอให้เซี่ยวซานเซี่ยวเอ่ยปากอีก พลันลุกพรวดขึ้นแล้วหันหลังพุ่งออกไป เซี่ยวซานเซี่ยวนั่งอยู่บนเตียงไม้ มองแผ่นหลังของเขาหายลับไปตรงประตูเรือน ดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นฉายแววประหลาดใจจาง ๆ ตลอดหลายปีที่มีชีวิตมา เขาพบเจอผู้คนมานับไม่ถ้วน คนเหล่านั้นไม่ก็หมอบคำนับโขกศีรษะ ไม่ก็หวาดหวั่นจนตัวสั่น แต่ไม่มีใครเหมือนไอ้หนูนี่ เพียงได้ยินคำชมไม่หนักไม่เบาประโยคเดียวก็ราวกับไฟลนก้น
ฉินหวยจิ่นพุ่งออกไปบนถนน สิ่งแรกที่เขามุ่งหน้าไปหาคือร้านจัดหาคนงาน เขายัดเศษเงินก้อนหนึ่งใส่มือเถ้าแก่ร้านแล้วว่า “หาคนให้ข้าสักหลายคน ขอคนทำงานคล่องแคล่ว! กวาดลาน ซ่อมหลังคา ปิดหน้าต่างด้วยกระดาษ แล้วก็ซ่อมประตูเรือน!” เถ้าแก่รับเงินแล้วทำงานรวดเร็ว ไม่นานถึงครึ่งชั่วยามก็พาคนงานรับจ้างรายวันสามคนมาให้ เป็นหญิงวัยกลางคนหนึ่งคนกับชายร่างผอมอีกสองคน ในมือถือไม้กวาด เกรียงมุงกระเบื้อง และเสื่อฟางม้วนหนึ่ง ฉินหวยจิ่นพาพวกเขากลับไปยังเรือนเล็ก ชี้ไปยังเรือนหลักกับเรือนข้างแล้วกำชับว่า “หน้าต่างเรือนหลักปิดกระดาษใหม่ทั้งหมด ส่วนเรือนข้างก็ปิดด้วย ซ่อมหลังคาตรงที่รั่วเสีย กำจัดวัชพืชในลานให้หมด”
ตัวเขาเองก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาคุ้ยดูของเก่าที่เถ้าแก่ร้านหามาให้ แล้วซื้อหม้อดินเผาสองใบ ทัพพีเหล็กหนึ่งอัน ชามกระเบื้องเนื้อหยาบหนึ่งใบจากแผงขายของจิปาถะ จากนั้นยังซื้อขิงสดสองสามแง่ง ต้นหอมหนึ่งกำ น้ำมันหนึ่งไหเล็ก และเกลือหยาบหนึ่งห่อ ตอนเดินผ่านแผงขายเนื้อ เขาก็หั่นเนื้อแกะมาครึ่งชั่ง
เมื่อกลับมาถึงเรือน คนงานก็เริ่มลงมือกันแล้ว หญิงวัยกลางคนกำลังกวาดลาน ชายสองคน คนหนึ่งนั่งยอง ๆ ซ่อมกระเบื้องบนหลังคา อีกคนใช้เสื่อฟางปิดหน้าต่างเรือนข้าง ฉินหวยจิ่นยืนอยู่กลางลาน กวาดตามองไปรอบ ๆ พื้นที่กวาดแล้วเผยให้เห็นอิฐสีเขียวเดิม หน้าต่างที่มีรูโหว่ถูกปิดด้วยกระดาษใหม่ ประตูเรือนที่เอียงกะเท่เร่ก็ถูกชายคนหนึ่งตอกตะปูตัวใหญ่ยึดไว้ครึ่งบาน แม้ยังเก่าทรุดโทรม แต่ก็ดูเหมือนมีคนอาศัยอยู่ขึ้นมาบ้างแล้ว