เรือนหลังใหม่ของฉินหวยจิ่น ในที่สุดก็จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
ท่านหลิวยืนรอเขาอยู่หน้าประตูเรือนชั้นใน มือกำสมุดบัญชีไว้ สีหน้าผ่อนคลายกว่าหลายเดือนที่ผ่านมา “คุณชายรอง เรือนสามชั้นด้านในจัดการเสร็จหมดแล้ว ทั้งปูพื้นอิฐ ต่อทางน้ำเข้าบ่อ และปรับลานฝึกยุทธ์ให้เรียบ ส่วนท่านผู้เฒ่าโม่... เผากระเบื้องไปสองชุด ชุดที่สองใช้ได้แล้ว ปูนซีเมนต์ก็ได้ออกมาหม้อแรก พอแห้งสนิทก็แข็งราวกับหิน”
ฉินหวยจิ่นเดินผ่านระเบียงไปเปิดประตูเรือนชั้นใน มองสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง พื้นอิฐสีเขียวเรียบเสมอกัน ร่องอิฐเรียงตรงเป็นระเบียบ บ่อมีน้ำใสไหลเข้ามาแล้ว แม้ยังไม่ได้เลี้ยงปลา แต่น้ำก็ใสจนมองเห็นก้นบ่อ ลานฝึกยุทธ์ของเรือนชั้นที่สามฉาบปูนซีเมนต์ใหม่ เรียบเนียนราวกับกระจก
เขาก้มลงใช้ปลายเท้าเหยียบดู เนื้อปูนแข็งแน่น พอเคาะก็เกิดเสียงทุ้มกังวาน
“ท่านผู้เฒ่าโม่อยู่ที่ใด?”
“อยู่เรือนข้างขอรับ บอกว่าจะปรับทางเดินท่อน้ำของส้วม เมื่อคืนไม่ได้นอนทั้งคืน”
ฉินหวยจิ่นพยักหน้า กำลังจะเดินเข้าไป เสียงตะโกนก้องของเฉิงฉู่เลี่ยงก็ดังมาจากนอกประตูเรือน “หวยจิ่น! ได้ยินว่าเรือนของเจ้าซ่อมเสร็จแล้ว พวกเรามาดูกัน!”
เฉิงฉู่เลี่ยงก้าวฉับ ๆ เข้ามาในลาน ด้านหลังมีอวี้ฉือเป่าหลินตามมาด้วย เขายืนบนลานฝึกยุทธ์ กระทืบเท้าสองครั้งแล้วก้มมองพื้น “นี่คืออะไร? เหตุใดถึงเรียบเช่นนี้? ร่องอิฐในลานบ้านข้า สอดกำปั้นเข้าไปได้ทั้งกำ”
อวี้ฉือเป่าหลินย่อตัวลง ใช้ฝ่ามือกดพื้นแล้วเงยหน้ามองฉินหวยจิ่น “สิ่งนี้... แข็งกว่าอิฐเขียวเสียอีก”
เฉิงฉู่เลี่ยงกระโดดขึ้นลงอีกสองครั้ง พื้นกลับไม่ไหวติงแม้แต่น้อย