เช้าวันนั้น ฉินหวยจิ่นกำลังนั่งหยอกล้อกิเลนเพลิงอยู่ใต้ระเบียง จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตูเรือน
ท่านหลิวเข้ามารายงานก่อนว่า “คุณชายรอง องค์หญิงฉางเล่อเสด็จมา พร้อมกับคุณหนูอีกสามท่านพ่ะย่ะค่ะ”
ฉินหวยจิ่นเงยหน้าขึ้น เห็นหลี่ลี่จื้อเดินนำหน้า ด้านหลังมีสตรีสาวสามคนติดตามมา คนหนึ่งสวมเสื้อกระโปรงสีเหลืองอ่อน คิ้วตางดงามสะอาดสะอ้าน เป็นบุตรีสายตรงของฉางซุนอู๋จี้ นามว่าฉางซุนหว่าน อีกคนสวมเสื้อกระโปรงสีม่วงอ่อน ใบหน้ากลม ดวงตาเรียวรี เป็นบุตรีของฝางเสวียนหลิง นามว่าฝางเยว่เอ๋อ ส่วนอีกคนสวมเสื้อกระโปรงสีขาวนวล รูปร่างบอบบาง เป็นบุตรีของตู้หรูฮุ่ย นามว่าตู้รั่วหลาน ทั้งสามเดินตามหลังหลี่ลี่จื้อ พลางกวาดตามองไปรอบลานเรือน
ฉินหวยจิ่นลุกขึ้นอย่างประหลาดใจ คราวก่อนที่งานชุมนุมบทกวี เขาเพียงพบพวกนางจากระยะไกลครั้งหนึ่ง ทั้งยังแทบไม่ได้พูดคุยกันสักกี่คำ เขาก้าวเข้าไปหาแล้วคำนับ “องค์หญิง คุณหนูทั้งสาม เหตุใดจึงมาเยือนกันได้พ่ะย่ะค่ะ?”
ฉางซุนหว่านเอ่ยก่อน น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้าอยู่บ้าง “อย่างไร หากไม่มีธุระก็มาไม่ได้หรือ? ฟังคุณชายฉินพูดเข้าสิ ราวกับพวกเราไม่ควรมาก็มิปาน”
ฝางเยว่เอ๋อรับคำ “นั่นสิ ในสายตาคุณชายฉินมีแต่องค์หญิง เกรงว่าคงไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตากระมัง?”
แม้ตู้รั่วหลานจะไม่กล่าววาจา แต่สีหน้าก็สื่อความหมายเช่นเดียวกัน
ฉินหวยจิ่นรีบโบกมือ “หาเป็นเช่นนั้นไม่ การมาเยือนของคุณหนูทั้งสามนับเป็นเกียรติแก่เรือนอันต่ำต้อย เชิญนั่ง เชิญนั่ง”
เขาพลางเชื้อเชิญพวกนางให้นั่ง พลางดึงหลี่ลี่จื้อไปด้านข้างแล้วถามเสียงเบา “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
หลี่ลี่จื้อเหลือบมองเขา “เป็นพระประสงค์ของเสด็จพ่อ หากเจ้าถูกใจผู้ใด ก็รับนางกลับบ้านได้ทั้งนั้น เจ้าช่างได้เปรียบเสียจริง”
ฉินหวยจิ่นชะงักไป “เจ้าก็เห็นด้วยหรือ?”
“ข้าเห็นด้วย” หลี่ลี่จื้อกล่าว “เจ้ามีความสามารถถึงเพียงนี้ ไม่รู้ภายหน้าจะมีจิ้งจอกเจ้าเล่ห์กี่ตนมาล่อลวงเจ้า แทนที่จะปล่อยให้ผู้อื่นได้ประโยชน์ มิสู้ให้สหายสนิทของข้าได้ประโยชน์เสียยังดีกว่า”