เมื่อฉินหวยจิ่นพาทุกคนกลับถึงสวนเร้นกาย ฉางอันยามดึกสงัดก็เงียบงันดุจสายน้ำ
เฉิงฉู่เลี่ยงกับอวี้ฉือเป่าหลินถูกจัดให้อยู่ในห้องข้าง ลั่วชิงหานช่วยทำแผลให้พวกเขาอีกครั้ง
ทั้งสองต่างมีบาดแผลทั่วกาย ซี่โครงของเฉิงฉู่เลี่ยงหักไปหนึ่งซี่ ส่วนแผ่นหลังของอวี้ฉือเป่าหลินบวมช้ำเป็นแถบใหญ่ ทว่ากลับไม่มีผู้ใดร้องเจ็บ แม้จะนอนอยู่ในห้องข้างก็ยังพูดถึงเรื่องวิชายุทธ์ด้วยความตื่นเต้น เพียงคิดดูก็รู้สึกฮึกเหิมแล้ว
ฉินหวยจิ่นยืนอยู่ใต้ระเบียง มองท้องฟ้าทางทิศตะวันออกพลางขบคิดถึงแผนรับมือจากนี้ ต้าซานยืนรอรับคำสั่งอยู่เบื้องหลัง
“ให้ยมราชอสูรไปจวนตระกูลชุยสักเที่ยว” ฉินหวยจิ่นเอ่ยขึ้น “ในเมื่อพวกตระกูลชุยไม่รักษากฎ ใช้คนใกล้ตัวมาข่มขู่ ก็อย่าหาว่าข้าไร้ปรานี คืนนี้จะให้จวนตระกูลชุยได้รู้ว่าผลกรรมเป็นเช่นไร”
ขณะที่เขากำลังจะสั่งการ หลิวผู้เฒ่าก็เร่งฝีเท้ามาจากอีกด้านของระเบียง มือกำชายแขนเสื้อไว้ สีหน้าเจือความลังเล “คุณชายรอง บ่าวมีเรื่องหนึ่ง ไม่ทราบว่าควรกล่าวหรือไม่”
ฉินหวยจิ่นมองเขา “พูดมา”
หลิวผู้เฒ่าลดเสียงลง “คุณชายรองจะลงมือกับจวนตระกูลชุย บ่าวไม่ขัดขวาง แต่คนในจวนมีหลายร้อยชีวิต จะฆ่าให้หมดไม่ได้ ตระกูลชุยเป็นผู้นำในหมู่ห้าสกุลใหญ่เจ็ดตระกูลผู้สูงศักดิ์ หากฆ่าล้างตระกูลเสียจริง จวนบรรพบุรุษของตระกูลชุยย่อมสั่นสะเทือน พวกเขาจะยกกำลังออกมาทั้งตระกูล และหากพวกเขาคลุ้มคลั่งขึ้นมา สมาคมใต้หล้าก็จะสั่นสะเทือนด้วย อีกทั้งหากสังหารผู้คนมากเกินไป เมืองฉางอันก็จะปั่นป่วน ถึงเวลานั้นฝ่าบาทก็ยากจะทรงรับคำอธิบาย”
ฉินหวยจิ่นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขานึกถึงสายพระเนตรของหลี่ซื่อหมิน นึกถึงคำกำชับของฉินฉง และนึกถึงฐานะเซี่ยนหนานที่ตนยังมีอยู่ในราชสำนัก เขาพยักหน้า “ฆ่าให้หมดไม่ได้หรือ? แล้วจะทำอย่างไรเล่า ต้องรอให้พวกเขามาแก้แค้นไปชั่วชีวิตหรือ?”