ลมราตรีพัดกรูมาจากทิศเหนือ พัดยอดไม้ในพงไพรให้เสียดสีกันเกิดเสียงซู่ซ่า
ฉินหวยจิ่นติดตามอยู่ห่างจากต้าซานยี่สิบจั้ง เหยียบยอดไม้เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างไร้สุ้มเสียง เขาเห็นเงาดำยี่สิบสายเคลื่อนขบวนอย่างรวดเร็วไปตามทางเขา รูปขบวนกระจัดกระจายแต่ไม่สับสน สิบสองอสูรแยกเป็นปีกซ้ายขวา แปดยมราชอยู่ตรงกลาง ส่วนต้าซานเดินนำอยู่ด้านหน้า ฝีเท้าแทบไร้เสียงยามแตะพื้น
เงาของค่ายเขาเสือครามปรากฏขึ้นบนสันเขาเบื้องหน้า รั้วไม้สูงสองจั้งล้อมเป็นวง ประตูค่ายสองข้างมีหอสังเกตการณ์ตั้งอยู่แห่งละหลัง บนหอมีคบเพลิงและเงาคนกำลังไหววูบ ภายในค่ายสว่างไสว แม้อยู่ห่างไกลก็ยังได้ยินเสียงตะโกนดื่มสุราทอยกำปั้นและเสียงหัวเราะครื้นเครง
ต้าซานย่อตัวลงหลังโขดหินใหญ่ ยกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุด สิบสองอสูรกับแปดยมราชหมอบนิ่งอยู่ในเงามืด ดุจใบไม้ดำยี่สิบใบที่แนบติดกับก้อนหิน ฉินหวยจิ่นร่อนลงบนต้นไหวเก่าแก่ที่อยู่ถัดไปด้านหลัง เลือกนั่งบนกิ่งไม้ใหญ่ จากตำแหน่งนี้มองเห็นค่ายได้ทั่วทั้งบริเวณพอดี
ต้าซานเอียงศีรษะกระซิบอะไรบางอย่างกับอสูรตนหนึ่ง นางพยักหน้าแล้วส่งสัญญาณมือให้สหายที่อยู่ด้านหลัง เงาดำสิบสองสายแยกออกจากหลังโขดหิน ราวกับสายน้ำซึมลงผืนทราย แบ่งเป็นสามกลุ่ม เงาดำสี่สายแรกแนบไปกับเงาบนสันเขา เคลื่อนสู่กำแพงค่ายด้านตะวันออกอย่างไร้เสียง อีกสี่สายอ้อมไปทางตะวันตก ส่วนที่เหลือซุ่มอยู่ในร่องลึกตรงหน้าประตูใหญ่ ต้าซานนำแปดยมราชหมอบอยู่ใต้ลาดเนินข้างประตูค่าย ทุกคนกำมีดสั้นไว้ในมือ แผ่นหลังแนบสนิทกับพื้น
ฉินหวยจิ่นนั่งอยู่บนต้นไม้ กวาดตามองทั่วสนามรบ—อสูรทั้งสิบสองตนเข้าประจำตำแหน่งครบแล้ว แปดยมราชก็หมอบเตรียมพร้อมอยู่ที่จุดเริ่มต้น วงล้อมทั้งหมดขาดเพียงสัญญาณเดียว
ทหารยามสองคนบนหอสังเกตการณ์ยังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติ คนหนึ่งกำลังหาว อีกคนเอนพิงเสาเหมือนกำลังงีบหลับ อสูรตนหนึ่งหมอบอยู่ในเงามืดนอกกำแพงค่ายด้านตะวันออก ชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว แล้วค่อยๆ หุบนิ้วลงทีละนิ้ว จากสามเป็นสอง จากสองเป็นหนึ่ง ก่อนลดมือลง