ฉินหวยจิ่นเดินผ่านระเบียงไปถึงลานด้านหน้า ก็เห็นบิดานั่งอยู่บนขั้นบันไดหน้าห้องโถงใหญ่ตั้งแต่แรกเห็น แขนเสื้อข้างซ้ายถูกกรีดเปิด เผยให้เห็นผ้าขาวที่พันอยู่ด้านใน บนผืนผ้ามีคราบสีแดงคล้ำซึมเป็นวง เขานั่งอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังเหยียดตรง เข็มทองแดงพาดอยู่บนตัก ราวกับรูปสลักหินที่เพิ่งถูกเคลื่อนย้ายกลับมา
ฉินหวยเต้ายืนอยู่ข้างกาย กำลังก้มหน้าฟังเขาพูด
ฉินหวยจิ่นเดินเข้าไปใกล้อีกสองก้าว ฉินฉงเงยหน้ามองเขา มุมปากขยับเล็กน้อย น้ำเสียงแหบพร่าอยู่บ้าง “เจ้ามาได้จังหวะพอดี”
ฉินหวยจิ่นมองสภาพของบิดา สายธนูในใจที่ขึงตึงมาตลอดเกือบทั้งวัน ในที่สุดก็คลายลง เขารู้ว่าสำเร็จแล้ว ประตูเสวียนอู่ผ่านพ้นไปได้ บิดาของเขารอดชีวิต ตระกูลฉินก็รอดพ้นเช่นกัน จู่ ๆ เขาก็ฉีกยิ้มกว้าง เดินไปนั่งข้างบิดา แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จงใจกดความยินดีไว้ว่า “ยินดีกับท่านพ่อด้วย! นับแต่นี้ไป ท่านคือผู้สร้างคุณูปการอันดับหนึ่งในการสนับสนุนฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์จากเหตุการณ์ประตูเสวียนอู่! ต่อไปลูกออกไปวางอำนาจบาตรใหญ่ที่ไหนก็ไม่มีใครกล้ามายุ่งแล้ว!”
ฉินฉงสำลักคำพูดของเขาเล็กน้อย ขมวดคิ้วถาม “วางอำนาจบาตรใหญ่อะไร?”
“ก็...” ฉินหวยจิ่นทำท่าประกอบ “เหมือนปูที่เดินไปทางไหนก็ได้ อยากไปทางใดก็ไปทางนั้น ใครกล้าขวางลูกก็แค่เอ่ยนามท่านพ่อ”
ใบหน้าฉินฉงคล้ำลงไปสามส่วน ฉินหวยเต้าซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ กลั้นไม่ไหว หันหน้าไปอีกทางแล้วกระแอมหนึ่งครั้ง ไหล่สั่นระริก ฉินฉงสูดหายใจเข้าลึก ๆ คงเห็นแก่วันที่ไม่ธรรมดาในวันนี้ จึงไม่ได้ยกมือฟาดคน เพียงกล่าวว่า “เลิกพูดเหลวไหลเสียที ที่เรียกเจ้ามาเพราะมีเรื่องสำคัญจะพูด”
ฉินหวยจิ่นหุบยิ้ม นั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย
ฉินฉงมองเขากับฉินหวยเต้า ลดเสียงลงกล่าวว่า “หลายวันนี้ในเมืองฉางอันคงไม่สงบ ฝ่ายเก่าขององค์รัชทายาทกับฉีอ๋องยังคงอยู่ แม้ฉินอ๋องจะควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว แต่การจะรักษาความมั่นคงของแนวป้องกันเมืองให้เด็ดขาดยังต้องใช้เวลา พวกเจ้าสองพี่น้อง...” เขาหันไปมองฉินหวยเต้า “หวยเต้า เจ้าดูแลจวนให้ดี หากมีใครมาเคาะประตู ไม่ได้รับคำสั่งจากข้า ห้ามเปิดเด็ดขาด”