คืนนั้น ฉินหวยจิ่นหลับตา จิตดำดิ่งเข้าไปยังประตูลึกในห้วงความคิดอีกครั้ง ก่อนจะปรากฏกายขึ้นบนผืนแผ่นดินแห่งโลกวายุเมฆา
เขาตรงเข้าไปในห้องลับที่เซี่ยวซานเซี่ยวทิ้งไว้ แล้วค้นชั้นหนังสืออยู่นานถึงครึ่งชั่วยาม ตำราวิชามีไม่น้อย ทว่าที่เหมาะกับเฉิงฉู่เลี่ยงและอวี้ฉือเป่าหลินกลับมีไม่มากนัก
เฉิงฉู่เลี่ยงใช้อาวุธประเภทขวาน ซึ่งมิใช่อาวุธกระแสหลักในยุทธภพ วิชาลมปราณที่ใช้คู่กันยิ่งมีน้อย ฉินหวยจิ่นค้นตำราวิทยายุทธ์ทั่วทั้งห้องลับ จนสุดท้ายจึงดึงม้วนแพรเก่าเหลืองเล่มหนึ่งออกมาจากชั้นล่างสุด บนปกเขียนไว้ว่า《ขวานผสานหยวนบุกเบิกฟ้า》
เขาเปิดอ่านดู วิชานี้เน้นความแข็งแกร่งดุดัน ทว่าภายในความแข็งกร้าวยังแฝงความอ่อนโยน พลังขวานหนักแน่นแต่ไม่ติดขัด เมื่อฝึกถึงขั้นสูงสุดจะเรียกว่า “ขั้นบุกเบิกฟ้า” เพียงฟาดขวานครั้งเดียว ฟ้าดินก็แปรเปลี่ยนสีสัน ขั้นสูงสุดของวิชานี้อยู่ที่ขั้นเทวมนุษย์ ฉินหวยจิ่นปิดตำราลง คิดในใจว่าใช่เล่มนี้แหละ
เขาค้นต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนดึงตำรา《ดาบจอมราชันผ่ามิติ》ออกมา นี่เป็นวิชาดาบ ดุดันและเฉียบคม ทุกดาบล้วนผ่าทะลุห้วงอากาศ ขั้นสูงสุดเรียกว่า “ขั้นผ่าฟ้า” เพียงฟาดดาบครั้งเดียว ปราณดาบก็แผ่ขยายไปไกลหลายสิบจั้ง สามารถฟันขุนเขาให้ขาดได้ ทั้งยังฝึกได้สูงสุดถึงขั้นเทวมนุษย์ แม้เดิมทีอวี้ฉือเป่าหลินจะใช้แส้เหล็ก แต่เปลี่ยนมาฝึกวิชาดาบก็ไม่ถือว่าเสียของ นิสัยของเขาเหมาะกับดาบป้าอย่างยิ่ง
ฉินหวยจิ่นเก็บตำราทั้งสองเล่มไว้ในอก แล้วเดินไปยังชั้นหนังสืออีกแถวหนึ่ง เขานึกขึ้นได้ว่าหลี่ลี่จื้อมีอาการหอบหืด โรคนี้แทบไม่มีทางรักษาให้หายในต้าถัง แต่นางชอบดีดพิณ ทั้งยังบรรเลงได้ไพเราะมาตั้งแต่เด็ก เขาค้นตำราการแพทย์บนชั้นหนังสือ แล้วพบใบสั่งยาใบหนึ่งซึ่งใช้รักษาอาการพร่องแต่กำเนิด
จากนั้นเขาค้นตำราวิทยายุทธ์ต่ออีกพักหนึ่ง ก่อนดึงตำราเล่มหนึ่งออกมาจากมุมห้อง《เสียงพิณเก้าชั้นฟ้า》