คืนนั้น ฉินหวยจิ่นพาโลหิตโพธิ์ไปยังค่ายทมิฬทางเหนือของเมือง
ค่ายบนเขาเปลี่ยนโฉมไปแล้ว
รั้วไม้เดิมถูกเสริมให้สูงขึ้นเป็นสองเท่า หอสังเกตการณ์ก่อขึ้นสองข้างประตูค่าย คบเพลิงปักเรียงอยู่บนกำแพง ส่องทางขึ้นเขาทั้งสายจนสว่างไสว
ยามเขาก้าวผ่านประตูค่าย ภายในลานก็มีผู้คนยืนอยู่เต็มไปหมด
คนที่อายุน้อยที่สุดมีเพียงห้าหกขวบ ส่วนคนที่อายุมากที่สุดก็ไม่เกินสิบห้าสิบหก มองคร่าว ๆ แล้วมีอย่างน้อยสามถึงสี่ร้อยคน ต้าซานยืนอยู่กลางลาน อสูรทั้งสิบสองยืนเรียงแถวอยู่สองข้าง ส่วนยมราชทั้งแปดยืนอยู่แถวหลังสุด
ฉินหวยจิ่นหยุดยืนบนบันได กวาดตามองผู้คนทั่วลาน
“พวกนี้รวบรวมมาจากที่ใด?”
ต้าซานก้าวออกมาข้างหน้า “เรียนคุณชาย เป็นเด็กกำพร้าจากสามแคว้นโดยรอบ ล้วนเป็นเด็กเร่ร่อนที่ไร้บิดามารดา บ้างหนีภัยแล้งมา บ้างถูกทิ้งไว้ข้างทาง ข้าน้อยทยอยรวบรวมมาทีละกลุ่ม ใช้เวลารวมครึ่งเดือน คนเล็กที่สุดอายุห้าขวบ คนโตที่สุดสิบหกขวบ”
ฉินหวยจิ่นพยักหน้า ล้วงยันต์ที่ทำไว้ก่อนหน้านี้พร้อมวิธีใช้จากอกเสื้อ แล้วยื่นให้ต้าซาน “ทำตามวิธีที่จดไว้ในนี้ มีทั้งเครื่องนำยาและยันต์ คนละหนึ่งชุด หลังทำเสร็จ ชีวิตของพวกเขาก็จะผูกพันกับค่ายทมิฬ”
ต้าซานรับสมุดมาดูแวบหนึ่ง ข้างในเขียนวิธีใช้ยันต์ไว้อย่างแน่นขนัด เขาพยักหน้า ก่อนหันไปสั่งการ ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยาม เด็กกำพร้ากว่าสามร้อยคนก็ทำพันธสัญญาเสร็จสิ้นทั้งหมด
ฉินหวยจิ่นยืนอยู่บนบันได มองดูทุกสิ่ง รอจนเด็กคนสุดท้ายทำเสร็จจึงเอ่ยขึ้นว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าไม่ใช่เด็กกำพร้าอีกแล้ว ค่ายทมิฬจะเลี้ยงดูพวกเจ้า สอนวิชาให้พวกเจ้า และจัดหาอาหารให้ แต่ในโลกนี้ไม่มีอาหารที่ได้มาเปล่า ๆ พวกเจ้าทุกคนต้องเรียนรู้สิ่งหนึ่งสิ่งใด และในวันหน้าจะต้องทำงานให้ค่ายทมิฬ แม้ตอนนี้พวกเจ้ายังไม่เข้าใจ ทว่าเมื่อเติบโตขึ้น พวกเจ้าจะต้องยินดีที่ได้เข้ามาอยู่ที่นี่ คืนนี้จงไปพักผ่อน แยกย้ายกันได้”
จากนั้นเด็ก ๆ ทั้งหมดก็ทยอยกลับไปยังห้องพักของตน