เช้าวันถัดมา เจ้าหน้าที่ศาลาว่าการอำเภอฉางอันได้รับแจ้งความว่า มีเหม็นเน่าลอยออกมาจากเรือนหลังหนึ่งในตรอกด้านหลังตรอกเหรินเหอ ทางตะวันออกของเมือง
เมื่อเจ้าหน้าที่ไปถึง ประตูเรือนปิดแง้มอยู่ พอผลักเข้าไปก็เห็นศพนอนเกลื่อนกลาดเต็มลาน เจ้าหน้าที่อาเจียนออกมาทันที ก่อนจะคลานหนีออกมาอย่างทุลักทุเล แล้วรีบไปรายงานนายอำเภอฉางอัน
นายอำเภอฉางอันนำเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพและมือปราบไปยังที่เกิดเหตุ หลังตรวจนับพบศพทั้งหมด 157 ศพ ล้วนถูกฟันด้วยดาบหรือกระบี่ ในจำนวนนี้ส่วนใหญ่ถูกแทงทะลุลำคอเพียงกระบี่เดียว บาดแผลเรียบคม ไม่มีร่องรอยต่อสู้เกินจำเป็น มีศพอยู่ไม่กี่ศพที่มีบาดแผลจากหมัดเท้า ทว่าล้วนไม่ใช่แผลถึงตาย หลังเจ้าหน้าที่ชันสูตรตรวจศพเสร็จ เขายืนนิ่งอยู่กลางลานเนิ่นนานโดยไม่เอ่ยคำใด
นายอำเภอฉางอันถามเขา “มีอะไรหรือ?”
เจ้าหน้าที่ชันสูตรกล่าว “ใต้เท้า คนเหล่านี้ส่วนใหญ่ตายด้วยกระบี่เดียว ผู้ลงมือรวดเร็วและแม่นยำ ทุกกระบี่แทงตรงลำคอ ไม่พลาดแม้แต่น้อย อีกทั้ง...” เขาชี้ไปยังพื้นในลาน “ท่านดูรอยเท้าเหล่านี้สิ เป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่มีร่องรอยสับสนวุ่นวาย แสดงว่าผู้ลงมือรักษาความเป็นระเบียบตั้งแต่ต้นจนจบ มิได้กรูกันเข้ามาฆ่าพร้อมกัน แต่ทยอยลงมือ เริ่มจากคนที่เฝ้ายามอยู่ด้านนอก ตามด้วยคนในห้องข้าง แล้วจึงเป็นคนในเรือนด้านหลัง ตลอดกระบวนการ คนเหล่านี้ไม่มีโอกาสแม้แต่จะขัดขืน”
นายอำเภอฉางอันย่อตัวลงดูรอยเท้าบนพื้น แล้วมองตำแหน่งของศพเหล่านั้นอีกครั้ง ก่อนลุกขึ้นยืนและนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “สืบหาตัวตนของคนเหล่านี้”
หนึ่งวันให้หลัง ผลการตรวจสอบก็ออกมา คนเหล่านั้นเป็นมือสังหารของจิ่วโยว นายอำเภอฉางอันถือสำนวนคดี มือสั่นเทา
สาขาของจิ่วโยวในนครฉางอันมีคน 157 คน ถูกสังหารจนหมดสิ้นภายในคืนเดียว พลังเช่นใดกันที่ลงมือได้ ฉางอันจะมีขุมกำลังที่ควบคุมไม่ได้เช่นนี้ได้อย่างไร เขาไม่กล้าชักช้า บ่ายวันเดียวกันจึงเข้าวังไปกราบทูลหลี่ซื่อหมิน
หลี่ซื่อหมินกำลังเล่นหมากล้อมกับฮองเฮาฉางซุนอยู่ที่ตำหนักด้านหลัง ขันทีเข้ามากราบทูลว่านายอำเภอฉางอันขอเข้าเฝ้า มีเรื่องสำคัญ