รุ่งเช้าวันถัดมา หลี่ลี่จื้อมาถึงสวนเร้นกาย
ยามท่านหลิวพานางเข้ามา ฉินหวยจิ่นกำลังหยอกล้อกิเลนเพลิงอยู่ในสวนด้านหลัง คนกับสัตว์แย่งหมั่นโถวกันตัวละฟาก กิเลนเพลิงย่อตัวเล็กเท่าลูกสุนัข นั่งหมอบอยู่บนโต๊ะหิน ใช้สองขาหน้ากดหมั่นโถวไว้ไม่ยอมปล่อย ส่วนฉินหวยจิ่นก็ดึงอีกครึ่งหนึ่ง ทั้งคนทั้งสัตว์ต่างออกแรงยื้อกันสุดกำลัง
“คุณชาย องค์หญิงฉางเล่อเสด็จมาพ่ะย่ะค่ะ” ท่านหลิวยืนรายงานอยู่ใต้ระเบียง
ฉินหวยจิ่นคลายมือ กิเลนเพลิงคาบหมั่นโถววิ่งหนีไปทันที เขาปัดเศษน้ำมันบนมือ ก่อนหันกลับไปเห็นหลี่ลี่จื้อยืนอยู่ตรงประตูเรือน นางสวมกระโปรงรู่ฉวินสีขาวนวล ประดับปิ่นหยกเพียงชิ้นเดียว ดูเรียบง่ายกว่าตอนอยู่ในวังมาก ทว่ากลับขับให้นางดูสดใสสะอาดตา
“เหตุใดเจ้าจึงมา?” ฉินหวยจิ่นเดินเข้าไปหา
หลี่ลี่จื้อเห็นไส้หมั่นโถวยังติดมือเขาอยู่ ก็อดยิ้มไม่ได้ “อย่างไร ไม่ต้อนรับหรือ?”
“ต้อนรับสิ ย่อมต้อนรับอยู่แล้ว” ฉินหวยจิ่นหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากแขนเสื้อมาซับมือ “เพียงแต่ไม่คิดว่าเจ้าจะมาแต่เช้า ออกจากวังสะดวกหรือ?”
“สะดวก” หลี่ลี่จื้อตอบอย่างเป็นธรรมชาติ “ข้าทูลเสด็จพ่อว่าจะมาสวนเร้นกาย เสด็จพ่อก็โบกพระหัตถ์อนุญาต แถมยังรับสั่งให้ข้าอยู่ให้นานหน่อยด้วย”
ฉินหวยจิ่นชะงักไป ก่อนจะยิ้มออกมา “พระองค์วางพระทัยให้เจ้ามาหาข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
“เสด็จพ่อมีอะไรให้ต้องกังวล ในเมื่อพระองค์พระราชทานสมรสแล้ว ย่อมทรงยินดีให้พวกเราได้สานสัมพันธ์กันมากขึ้น” กล่าวจบหลี่ลี่จื้อก็หน้าแดงขึ้นมาเสียเอง ก่อนก้มลงหยอกกิเลนเพลิง
ฉินหวยจิ่นพานางไปนั่งในศาลาด้านหลัง แม่ครัวจ้าวยกขนมกุ้ยฮวาที่เพิ่งทำเสร็จกับนมตุ๋นสองถ้วยมาให้ หลี่ลี่จื้อลองชิมนมตุ๋นคำหนึ่ง ดวงตาพลันเป็นประกาย “อร่อยกว่าของในวังเสียอีก ของกินที่นี่มีมากมาย แถมยังอร่อยด้วย”
“เช่นนั้นวันหน้าเจ้าก็มาทุกวันสิ”
หลี่ลี่จื้อเงยหน้ามองเขา “ย่อมต้องมาอยู่แล้ว ต่อไปข้าก็เป็นนายหญิงของที่นี่ มาปรับตัวล่วงหน้าสักหน่อยไม่ได้หรือ?”
ฉินหวยจิ่นรีบยิ้มกว้าง “ได้สิ ย่อมได้อยู่แล้ว นายหญิงในอนาคต ลี่จื้อ มีเรื่องหนึ่งอยากบอกเจ้า”