เช้าวันรุ่งขึ้น ในท้องพระโรง หลี่ซื่อหมินประทับบนบัลลังก์มังกรอย่างสง่างาม ครั้นเหล่าขุนนางคำนับเสร็จแล้ว พระองค์มิได้ตรัสถามเรื่องฎีกาเช่นทุกวัน หากเอ่ยขึ้นโดยตรงว่า “เมื่อวานนี้เราได้ยินเรื่องหนึ่ง อยากหารือกับเหล่าขุนนาง เรื่องวิธีคัดเลือกขุนนาง มีผู้เสนอวิธีหนึ่งต่อเรา นั่นคือการสอบแยกวิชา คัดเลือกผู้มีความสามารถโดยไม่คำนึงถึงชาติกำเนิด ใช้ผลสอบตัดสินว่าใครเหนือกว่าใคร”
ท้องพระโรงเงียบลงชั่วขณะ
หลี่ซื่อหมินตรัสต่อว่า “วิธีการเป็นเช่นนี้ ราชสำนักจัดสอบหลายวิชา บัณฑิตจากทุกถิ่นไม่ว่าจะมีชาติตระกูลเช่นใด ล้วนสมัครสอบได้ตามสมัครใจ ก่อนสอบจะจัดสนามสอบนอกเมืองฉางอัน ผู้เข้าสอบรับกระดาษข้อสอบเมื่อเข้าห้องสอบ บนกระดาษไม่เขียนชื่อและภูมิลำเนา มีเพียงหมายเลขที่สนามสอบมอบให้ หลังตอบข้อสอบเสร็จจะเก็บมิดชิด แล้วให้เจ้าหน้าที่จดบันทึกชื่อและภูมิลำเนาที่ตรงกับหมายเลขแยกไว้ต่างหาก บนกระดาษข้อสอบคงไว้เพียงหมายเลข ส่วนกรรมการตรวจข้อสอบจะเห็นเพียงหมายเลข ไม่รู้ว่าหมายเลขนั้นเป็นของผู้ใด”
พระองค์หยุดเล็กน้อย “หากเกรงว่าจะจำลายมือได้ ก็ให้เจ้าหน้าที่คัดลอกข้อสอบใหม่อีกครั้ง เมื่อคัดเสร็จแล้วแม้แต่ต้นฉบับก็ไม่ต้องส่งให้กรรมการ กรรมการจะเห็นเพียงฉบับคัดลอก หลังตรวจข้อสอบและจัดอันดับเสร็จจึงนำต้นฉบับออกมาตรวจสอบ เมื่อยืนยันว่าไม่มีข้อผิดพลาดแล้วค่อยประกาศผล”
สิ้นพระดำรัส ฝางเสวียนหลิงก็ออกมายืนแถวหน้าเป็นคนแรก “ฝ่าบาท หากวิธีนี้นำมาใช้ได้จริง บุตรหลานจากครอบครัวยากจนก็จะมีโอกาสได้แสดงความสามารถ ผู้มีความสามารถที่ราชสำนักเลือกใช้ก็จะไม่จำกัดอยู่เพียงตระกูลขุนนาง กระหม่อมเห็นว่าวิธีนี้ใช้ได้พ่ะย่ะค่ะ”
ฉางซุนอู๋จี้ก้าวออกมาตาม “กระหม่อมเห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ เส้นทางสู่การเป็นขุนนางในยามนี้คับแคบเกินไป หากมีช่องทางคัดเลือกผู้มีความสามารถที่กว้างขวางขึ้น ในราชสำนักก็จะได้เห็นคนเก่งจากชาติกำเนิดหลากหลายกว่าเดิม ปิดชื่อบนกระดาษข้อสอบ กรรมการก็ไม่รู้ว่าเป็นบุตรหลานบ้านใด ทำได้เพียงพิจารณาว่าบทความดีหรือไม่ดี วิธีนี้ยุติธรรมกว่าการอาศัยตำแหน่งสืบทอดและการเสนอชื่อในปัจจุบันมากพ่ะย่ะค่ะ”