ยามหลี่ลี่จื้อกลับถึงวัง ฟ้าก็มืดแล้ว
นางไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ตรงไปยังตำหนักด้านหลังทันที
หลี่ซื่อหมินกำลังนั่งอ่านฎีกาใต้แสงตะเกียง ส่วนฮองเฮาฉางซุนอยู่ข้างกาย คอยจัดฎีกาที่ทรงตรวจแล้วให้เป็นระเบียบ
หลี่ลี่จื้อก้าวข้ามธรณีประตู หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากแขนเสื้อ แล้วยื่นให้หลี่ซื่อหมินด้วยสองมือ
หลี่ซื่อหมินรับมาเหลือบมอง ดวงตาพลันหยุดนิ่ง
กระดาษขาวราวหิมะ เนื้อแน่นละเอียด เมื่อสัมผัสแล้วเรียบลื่นประหนึ่งแสงจันทร์ที่จับตัวเป็นแผ่น เขาพลิกดูไปมาหลายรอบ แล้วยังหยิบฎีกาบนโต๊ะมาเปรียบเทียบ ก่อนวางกระดาษแผ่นนั้นลงแล้วมองหลี่ลี่จื้อ
“นี่คือกระดาษชนิดที่เจ้าพูดถึงหรือ?”
หลี่ลี่จื้อพยักหน้า “ช่างฝีมือแซ่โม่จากทางคุณชายฉินเป็นผู้ทำ ไม้ไผ่ ป่าน และผ้าขี้ริ้ว ล้วนเป็นวัสดุราคาถูกทั้งสิ้น”
“ต้นทุนเท่าใด?”
“กระดาษหนึ่งแผ่นมีต้นทุนไม่ถึงหนึ่งอีแปะเพคะ”
นิ้วมือของหลี่ซื่อหมินลูบผิวกระดาษอีกครั้ง ราวกับได้ยินไม่ชัด “ไม่ถึงหนึ่งอีแปะหรือ? เจ้าพูดจริงหรือ?”
หลี่ลี่จื้อกล่าว “คุณชายฉินเป็นผู้บอกเองเพคะ ไม้ไผ่ ป่าน และผ้าขี้ริ้วเหล่านี้หาได้ทั่วไป เก็บจากชนบทก็ได้ ไม่ได้มีราคาเท่าใด ขั้นตอนก็ไม่ซับซ้อน แช่ให้นิ่ม ตำให้เป็นเยื่อ เกลี่ยให้เรียบแล้วตากแห้ง ไม่กี่วันก็ผลิตได้ชุดหนึ่ง หากทำคราวละมาก ๆ ต้นทุนยังลดลงได้อีก”
หลี่ซื่อหมินยกกระดาษขึ้นส่องใต้เปลวเทียน ครั้นวางลงแล้วก็หันไปตรัสกับฮองเฮาฉางซุน “ได้ยินหรือไม่? ไม่ถึงหนึ่งอีแปะ ตระกูลขุนนางใหญ่ขึ้นราคากระดาษถึงยี่สิบเท่า กระดาษเซวียนหนึ่งแผ่นขายหลายสิบอีแปะ เราจะใช้กระดาษที่ต้นทุนไม่ถึงหนึ่งอีแปะพิมพ์ตำรา ดูสิว่าพวกเขาจะขึ้นราคาอย่างไร”
ฮองเฮาฉางซุนรับกระดาษไปพิจารณา แล้วลูบผิวกระดาษเบา ๆ “กระดาษชนิดนี้ดีกว่ากระดาษเซวียนที่ดีที่สุดในท้องตลาดเสียอีก ฝ่าบาท หากสิ่งนี้แพร่ออกไป โรงกระดาษทั้งหมดในมือของตระกูลขุนนางใหญ่คงต้องปิดกิจการ”
หลี่ซื่อหมินเอนพิงพนักเก้าอี้ เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามขึ้นกะทันหัน “แล้วเรื่องพิมพ์ตำราเล่า?”
หลี่ลี่จื้อเล่าเรื่องการพิมพ์ด้วยตัวพิมพ์เรียงให้ฟัง