ค่ำวันนั้น ค่ายทมิฬทางเหนือของเมืองสว่างไสวด้วยแสงโคม
สิบสองอสูรกับแปดยมราชยืนอยู่บนลานฝึกยุทธ์ เบื้องหลังพวกเขาคือยอดฝีมือห้าสิบคนที่คัดเลือกมาจากเหล่าศิษย์ค่ายทมิฬ คนเหล่านี้ล้วนอยู่ในขั้นหลังฟ้าช่วงปลาย เป็นกลุ่มเด็กกำพร้าที่มีพรสวรรค์ดีที่สุดและฝึกฝนขยันขันแข็งที่สุดในบรรดากว่าสามร้อยคน พวกเขายืนอยู่ท่ามกลางราตรี หลังตรง ลมหายใจสม่ำเสมอ แต่ละคนแผ่กลิ่นอายที่แตกต่างจากคนธรรมดา
ฉินหวยจิ่นยืนอยู่บนขั้นบันได กวาดตามองทุกคนรอบหนึ่ง “คืนนี้เราจะบุกทำลายสาขาของจิ่วโยวในฉางอัน จิ่วโยวเป็นองค์กรนักฆ่าที่มีชื่อเสียงที่สุดในยุทธภพ สาขาฉางอันมีคนอยู่กว่าร้อยห้าสิบคน มีนักฆ่าระดับทองสามคน ระดับเงินสามสิบคน ที่เหลือล้วนเป็นนักฆ่าชั้นผู้น้อย ถึงจะเป็นนักฆ่าชั้นผู้น้อย ก็ยังเหนือกว่าคนธรรมดาอยู่มาก การทดสอบครั้งนี้คือบททดสอบพวกเจ้า พวกเจ้ากลัวหรือไม่?”
ทุกคนกล่าวพร้อมเพรียงกันว่า “ไม่กลัว ไม่กลัว พวกเรายินดีแบ่งเบาภาระให้ผู้เป็นนาย พวกเรายินดีเป็นกระบี่คมกริบที่สุดในมือผู้เป็นนาย แทงทะลุหัวใจศัตรู”
ฉินหวยจิ่นพอใจกับปฏิกิริยาของพวกเขายิ่งนัก จึงล้วงขวดกระเบื้องใบเล็กหลายใบออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้ต้าซาน “โอสถถอนพิษ คนละเม็ด คนของจิ่วโยวใช้พิษ ข้าไม่แน่ใจว่าพวกเขาวางพิษไว้ในสาขาหรือไม่ แต่กินไว้ย่อมดีกว่าไม่กิน”
ต้าซานแจกยาในขวดให้ทุกคน คนละเม็ด ทุกคนกลืนยาลงไป ฉินหวยจิ่นมองพวกเขากลืนยาแล้วพยักหน้า “ออกเดินทาง”
เขาดีดปลายเท้า ร่างทั้งร่างทะยานขึ้นไปบนยอดไม้ เหยียบกิ่งไม้และใบไม้พุ่งไปทางฉางอัน เงาร่างหกสิบเก้าสายที่อยู่เบื้องหลังเคลื่อนไหวพร้อมกัน สิบสองอสูรแยกออกเป็นสองปีก แปดยมราชอยู่ตรงกลาง ส่วนศิษย์ค่ายทมิฬห้าสิบคนติดตามอยู่ด้านหลัง ขบวนกระจายตัวแต่ไม่ระส่ำ แสงจันทร์สาดลงมาจากเหนือศีรษะ เงาร่างทั้งเจ็ดสิบสายทะยานขึ้นลงผ่านพงไพร ราวกับฝูงเหยี่ยวโฉบผ่านป่าเขา
หลังผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม พวกเขาก็มาถึงบริเวณรอบนอกของตรอกเหรินเหอทางตะวันออกของฉางอัน