เมื่อยืนยันได้ว่ากู่เหวินไม่มีความคิดจะเข้ามาช่วยสาวงาม ชวีเหนิงก็ไม่พูดอะไรอีก
เธอปล่อยแขนเสื้อลง มือหนึ่งจับราวบันได อีกมือหลบมือที่หวังม่ายื่นเข้ามา แล้วค่อย ๆ ขยับลงบันไดทีละก้าวอย่างเชื่องช้า
ในเงามืดบนชั้นสอง กู่เหวินมองเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นบนบันไดอย่างชัดเจน
เขามองแผ่นหลังบอบบางนั่น ก่อนจะเหลือบมองแม่บ้านที่อยู่ด้านล่าง สีหน้าเขียวคล้ำเพราะกลัวถูกเปิดโปง
“หึ” เสียงหัวเราะแผ่วเบาหลุดจากลำคอของเขา
กู่เหวินหันกลับเข้าห้อง แล้วปิดประตูอย่างไม่ใส่ใจ
ทั้งที่มองเห็นแท้ ๆ แต่กลับยอมเจ็บตัวมากมายเพื่อแสดงอุบายทำร้ายตัวเอง ช่างโหดกับตัวเองจริง ๆ
เขาเดินไปนั่งลงบนโซฟา จุดบุหรี่อีกมวน ควันบุหรี่ลอยกรุ่นขึ้นบดบังสีหน้าของเขา
-
ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ตรงสุดทางเดินชั้นหนึ่ง จริง ๆ แล้วก็คือห้องเก็บของห้องหนึ่ง
หวังม่าเปิดประตูอย่างไม่สบอารมณ์ ข้างในมีเครื่องนอนสำหรับเปลี่ยนตามฤดูกาลกองอยู่เต็มไปหมด กลิ่นไรฝุ่นลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
“คุณหนูคนที่สอง เปลี่ยนใส่ชุดนี้ไปก่อนแล้วกัน”
หวังม่าโยนชุดเก่าในมือลง น้ำเสียงเสียดสี “ชุดนี้คุณหนูเยว่หลีไม่เอาแล้วตั้งแต่หลายปีก่อน เป็นของแบรนด์เนมเชียวนะ ชาตินี้คุณคงไม่เคยใส่ผ้าดีขนาดนี้มาก่อน”
ชวีเหนิงยืนอยู่ตรงประตู ไม้เท้านำทางในมือแตะพื้นเบา ๆ
【ตัวร้ายรองคิดจะขโมยไก่แต่กลับเสียข้าวสาร ทั้งยังหน้าด้านอยากกลับเข้าตระกูลหลิน แต่กลับพบว่าไม่มีใครต้อนรับ】
【ตระกูลหลินทุ่มเงินหลายสิบล้านบ่มเพาะหลินเยว่หลี จนปั้นเธอให้เป็นสาวสวยสูงศักดิ์อันดับหนึ่งของเมือง ถ้าคนอื่นรู้ว่าเธอเป็นลูกสาวปลอม ตระกูลกู่ยังจะกล้าแต่งงานกับเธอไหม?】
【น้องเป่าเป่าเยว่หลีเก่งเกินไป จนสามีภรรยาตระกูลหลินวางเดิมพันทุกอย่างไว้ที่เธอ】
【แม่บ้านคนนี้ก็ไม่ใช่คนดี เธอขโมยกำไลหยกเจียวของคุณนายหลินไปใช้หนี้นอกระบบให้ลูกชาย มูลค่าตั้งสามแสนเชียวนะ!】
บนใบหน้าไร้อารมณ์ของชวีเหนิง คิ้วขยับเล็กน้อย
ใช่ ไม่มีใครต้อนรับเธอ
ไม่ต้องพูดถึงหลินเจิ้นหยวนผู้เป็นพ่อแท้ ๆ ที่เห็นผลประโยชน์สำคัญกว่าสายเลือด แม้แต่แม่แท้ ๆ ก็ยังกังวลว่าเธอซึ่งเป็นคนตาบอดจะมาคุกคามตำแหน่งลูกสาวสุดที่รักที่เลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม
อย่างไรเสีย ในตลาดการแต่งงานทางครอบครัว สถานะ “ลูกสาวคนเดียว” ของลูกสาวแท้ก็เป็นที่ต้องการอย่างมาก
หวังม่าเห็นเธอยืนนิ่ง จึงยื่นมือไปผลัก “ยืนเหม่ออะไรอยู่? รีบเปลี่ยนชุดสิ ยังต้องลงไปกินข้าวอีก...”
มือหยาบกร้านเพิ่งยื่นเข้ามา ไม้เท้านำทางในมือชวีเหนิงก็ยื่นออกไปข้างหน้าเหมือนไม่ได้ตั้งใจ สอดขวางข้อเท้าของหวังม่าได้อย่างแม่นยำ
“โอ๊ย!” หวังม่าเสียหลัก พุ่งหน้าคะมำ เข่ากระแทกพื้นแข็งอย่างแรง เกิดเสียงดังกร๊อบจนฟังแล้วเสียวฟัน
“แกนี่มันตาบอดจริง ๆ!” หวังม่าเจ็บจนกล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก พยุงตัวลุกขึ้นแล้วจะลงมือ เธอยกฝ่ามือขึ้น ฟาดใส่หน้าชวีเหนิงพร้อมเสียงลมวูบ
ชวีเหนิงไม่หลบ
เธอเพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบาจนมีแค่สองคนได้ยิน “หวังม่า กำไลหยกเจียววงนั้น ไม่ทิ่มตัวคุณเหรอ?”
ฝ่ามือหยุดค้างกลางอากาศอย่างกะทันหัน
สีหน้าของหวังม่าเปลี่ยนจากแดงก่ำเป็นซีดเผือดในพริบตา รูม่านตาขยายกว้างราวกับเห็นผี “คุณ... คุณพูดว่าอะไรนะ?”
“โต๊ะเครื่องแป้งของคุณนาย ลิ้นชักที่สาม สามแสน หักโทษแล้วคงติดคุกสิบปีได้เลยใช่ไหม?”
เรี่ยวแรงทั้งตัวของหวังม่าพลันหายวับ เธอทรุดลงนั่งกับพื้น
เธอยกมือปิดกระเป๋าด้านในผ้ากันเปื้อนโดยไม่รู้ตัว สัมผัสแข็ง ๆ ที่อยู่ข้างในทำให้ใจเต้นระรัว
เรื่องนี้ทำอย่างลับ ๆ ไม่มีใครล่วงรู้ คนตาบอดที่เพิ่งกลับมาได้ไม่นานคนนี้จะรู้ได้อย่างไร?!
“คุณ... คุณเห็นเหรอ? คุณไม่ได้ตาบอด?!” เสียงหวังม่าสั่นเครือ
“ฉันตาบอดนี่นา แค่บังเอิญคลำไปโดนกำไลในกระเป๋าคุณ” เธอโยนชุดลงกับพื้น โน้มตัวลง ใบหน้าขาวซีดงดงามขยับเข้าใกล้หวังม่า
“หวังม่า ฉันไม่ชอบชุดนี้ มันน่าเกลียดเกินไป”
หวังม่ากลืนน้ำลาย เหงื่อเย็นไหลลงมาตามขมับ
น่าเกลียดเกินไป? เธอบอกว่าชุดน่าเกลียด? เธอมองเห็นอย่างนั้นหรือ?
แต่เห็นชัด ๆ ว่าสายตาของเธอเลื่อนลอยไร้จุดโฟกัสนี่นา?
“ฉัน... ฉันจะไปเอาชุดใหม่มาให้” หวังม่าคลานลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เสียงสั่น “คุณหนูเยว่หลีมีชุดใหม่อยู่ชุดหนึ่ง ใส่ไปแค่ครั้งเดียว ฉันจะไปเอามาให้...”
“เดี๋ยวก่อน” ชวีเหนิงยื่นมือออกมา นิ้วเรียวขาวกวักคว้าอากาศเบา ๆ “เมื่อกี้คุณหยิกฉันตั้งหลายครั้ง เรื่องนั้นยังไม่ได้คิดบัญชีกันเลยนะ”
ขาทั้งสองข้างของหวังม่าอ่อนยวบ เกือบทรุดลงไปคุกเข่าอีกครั้ง “คุณหนูคนที่สอง ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดจริง ๆ...”
“ไม่ต้องกลัว” ชวีเหนิงตบแก้มเหี่ยวย่นของหวังม่าเบา ๆ ท่าทางอ่อนโยนราวกับกำลังลูบหัวสุนัข “ฉันจะไม่แจ้งความจับคุณหรอก อย่างไรเสียฉันก็ยังไม่คุ้นเคยกับคนในบ้านนี้ ขาดสุนัขเชื่อง ๆ ไว้ใช้งานสักตัว”
หวังม่าชะงักไป ก่อนจะพยักหน้ารัว ๆ “ฉันเชื่อฟังค่ะ! ฉันเชื่อฟัง! คุณหนูคนที่สองสั่งมาได้เลย!”
เพียะ!
เธอตบหน้าหวังม่า แรงไม่มาก แต่เต็มไปด้วยความหยามหยัน “ต่อไปถ้าเห็นฉัน ต้องส่ายหางต้อนรับก่อนนะ~”
“ไปเถอะ” ชวีเหนิงยืดตัวขึ้น กลับไปทำท่าทางไร้พิษภัยเหมือนเดิม “อย่าปล่อยให้คุณพ่อรอนาน”
ถึงหลินเจิ้นหยวนจะเกลียดเธอมาก เรียกเธอว่าญาติยากจนจากบ้านนอก แล้วอย่างไรล่ะ? เธอก็จะเรียกเขาว่าคุณพ่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเขายอมรับการมีอยู่ของเธอให้ได้
ก่อนจะสืบให้รู้แน่ชัดว่าตระกูลหลินมีเบื้องลึกเบื้องหลังอย่างไร อาการตาบอดคือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเธอ และเป็นเกราะกำบังชั้นแรกด้วย
ตราบใดที่หลินเยว่หลีมีค่ามากกว่าเธอ สำหรับนักธุรกิจแล้ว สายเลือดก็เป็นเพียงสายสัมพันธ์ไร้ประโยชน์
เธอแค่อยากให้หวังม่าเป็นสุนัขของเธอ ไม่ได้อยากเอาชีวิตหวังม่า จนตรอกเมื่อไร สุนัขก็แว้งกัดได้
แต่ตอนนี้เธอยังแสดงความทะเยอทะยานและความก้าวร้าวออกมาไม่ได้ เพราะจะยิ่งทำให้พ่อหลินเกลียดเธอมากขึ้น
……
สิบนาทีต่อมา
ห้องอาหารตระกูลหลิน
โต๊ะอาหารทรงยาวปูผ้าคลุมโต๊ะสไตล์ยุโรปลวดลายซับซ้อน โคมระย้าคริสตัลส่องแสงสีเหลืองนวลลงมา
หลินเจิ้นหยวนนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ เสิ่นมั่นชิงนั่งทางซ้าย ส่วนกู่เหวินได้รับการต้อนรับในฐานะแขกคนสำคัญ นั่งอยู่ที่นั่งหัวโต๊ะทางขวา
หลินเยว่หลียังไม่กลับมา บอกว่าที่โรงเรียนมีซ้อมการแสดง
หวังม่าประคองชวีเหนิงมานั่งตรงตำแหน่งปลายโต๊ะ
เธอเปลี่ยนมาใส่ชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อน เนื้อผ้านุ่มนิ่มและตัดเย็บพอดีตัว ยิ่งขับให้ผิวของเธอขาวเย็นตา
เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นยังคงไร้จุดโฟกัส เธอนั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้น ราวกับตุ๊กตาประดับแสนประณีต
“คุณชายกู่ ลองชิมนี่สิครับ เห็ดทรัฟเฟิลดำส่งตรงทางอากาศมาเลย” หลินเจิ้นหยวนเอ่ยอย่างประจบประแจง
กู่เหวินไม่แตะตะเกียบ
เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วยาวเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบ ๆ สายตาทอดข้ามโต๊ะอาหารไปหยุดอยู่ที่หญิงสาวตรงปลายโต๊ะ
น่าสนใจดี เมื่อครู่แม่บ้านยังทำตัวเหมือนหมัวมัวเจินที่ถือเข็มทิ่มแทงคนอยู่เลย ตอนนี้กลับนอบน้อมเสียยิ่งกว่าหลานชายอีก
“กินข้าวเถอะ” กู่เหวินเอ่ยเสียงเรียบ
หลินเจิ้นหยวนถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วส่งสัญญาณให้เริ่มมื้ออาหาร
ชวีเหนิงหยิบช้อนขึ้นมาตักซุปตรงหน้า เพราะมองไม่เห็น การเคลื่อนไหวของเธอจึงช้าและระมัดระวังมาก
ตอนที่เธอยกแขนขึ้น แขนเสื้อกว้างก็เลื่อนลงตามแรงโน้มถ่วง เผยให้เห็นท่อนแขนเรียวเล็กช่วงหนึ่ง
บนผิวขาวผ่องมีรอยหยิกสีเขียวช้ำสลับม่วงเข้มพาดทับกันเป็นทาง บางจุดยังมีเลือดซึม เมื่ออยู่ใต้แสงไฟก็ดูน่าตกใจอย่างยิ่ง
“เคร้ง”
ช้อนเงินในมือเสิ่นมั่นชิงหล่นลงบนจาน
อย่างไรเสียชวีเหนิงก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ ถึงจะไม่มีความผูกพัน แต่พอเห็นรอยแผลแบบนี้ หัวใจของเธอก็วูบไหวขึ้นมา
“น้องนิ่ง มือของลูก...” เสิ่นมั่นชิงยกมือปิดปาก “ทำไมถึงมีแผลเต็มไปหมด?”