หน้าสำนักทะเบียน
แสงแดดจ้าสาดลงบนร่าง
สายลมพัดผ่าน พัดพาบรรยากาศอึมครึมในโถงใหญ่ให้จางหายไป
หลินวั่นโหรวยืนนิ่งอยู่กับที่ กำปลายนิ้วแน่น หลายครั้งที่อยากพูดอะไรออกมาแต่ก็หยุดไว้
เธอรวบรวมความกล้า อยากเอ่ยอะไรสักคำเพื่อคลี่คลายบรรยากาศ
แม้เพียงถามสักคำว่าต่อจากนี้จะทำอย่างไร
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปาก หลินหยวนก็พูดขึ้นก่อน
ใบหน้าของเขาไม่มีแววหม่นหมอง ซ้ำยังมีรอยยิ้มผ่อนคลายจางๆ
“พี่วั่นโหรว งั้นผมกลับก่อนนะ บ๊ายบาย”
พูดจบ เขาก็โบกมือส่งๆ
แล้วหันหลังเดินจากไปทันที
ไม่มีความอาลัย ไม่มีชะงักฝีเท้า ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอสักครั้ง
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาเปิดเผยตรงไปตรงมาอย่างหมดจด
เหลือเพียงหลินวั่นโหรวที่ยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว
เธอยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่กลางถนนอันพลุกพล่าน สับสนจนทำอะไรไม่ถูก
ทั้งที่แสงแดดร้อนแรงแท้ๆ
แต่ในใจของเธอกลับเย็นยะเยือก
เธอมองแผ่นหลังของหลินหยวนที่ค่อยๆ ไกลออกไปอย่างเหม่อลอย
แผ่นหลังนั้นตั้งตรง ผ่อนคลาย และไร้พันธะใดๆ
ราวกับกระแสการหย่าร้างที่ทำให้โลกของเธอถล่มลงมาในครั้งนี้
สำหรับหลินหยวนแล้ว เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่จัดการได้ง่ายๆ
น่าขัน
น่าขันเหลือเกิน
คนที่กลัดกลุ้มอยู่ทั้งคืนคือเธอ
คนที่กระสับกระส่ายหวั่นใจมาตลอดทั้งเช้าคือเธอ
คนที่เสียใจ อาลัยอาวรณ์ และอับอายก็ยังเป็นเธอ
ส่วนหลินหยวน ผู้ที่เป็นคู่กรณี
กลับตัดใจเดินจากไปได้เร็วกว่าทุกคน
หลินวั่นโหรวจ้องยืนอยู่หน้าสำนักทะเบียนนานหลายนาที
คนที่เดินผ่านไปมาต่างเหลือบมองเธอเป็นระยะ
เธอถึงค่อยๆ ยอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้
ทุกอย่างได้ข้อสรุปแล้วจริงๆ
ช่วงเวลาทบทวนจิตใจหนึ่งเดือน
อีกสามสิบวัน ทั้งสองคนก็จะกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันอย่างสิ้นเชิง
เธอสูดลมหายใจร้อนๆ เข้าไปลึกๆ ข่มความปวดแสบในดวงตาเอาไว้
เธอยกมือเรียกรถแท็กซี่ แล้วบอกที่อยู่บริษัท
ตอนนี้เธอไม่มีทางถอยแล้ว
ทำได้เพียงจัดการความรู้สึกให้เข้าที่ แล้วฝืนใจไปทำงาน
……
อีกด้านหนึ่ง
หลินหยวนเดินทางกลับคอนโดอย่างสบายใจ
เพิ่งเดินมาถึงชั้นล่าง โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นครั้งหนึ่ง
เขากดเปิดดู ก็เห็นว่าเป็นข้อความจากเหวยเฉิง
เนื้อหาสั้นๆ ง่ายๆ
ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพแพทย์จัดการเรียบร้อยแล้ว