เจ้าหน้าที่ที่อยู่หลังช่องบริการเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
มองหลินหยวนกับหลินวั่นโหรวที่ยืนอยู่แถวหน้า
ชายหนุ่มหล่อเหลา หญิงสาวงดงาม ทั้งคู่หน้าตาโดดเด่น ดูเหมาะสมกันเป็นอย่างยิ่ง
ไม่มีเค้าว่าความสัมพันธ์จะแตกหักหรืออยู่ด้วยกันต่อไม่ไหวเลยสักนิด
เจ้าหน้าที่เป็นหญิงวัยกลางคนที่ผ่านเหตุการณ์คู่สามีภรรยาวัยหนุ่มสาวหุนหันพลันแล่นมาขอหย่ามาไม่น้อย
จึงเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมตามความเคยชิน
“พ่อหนุ่ม แม่สาว”
“ดูพวกคุณยังอายุน้อย แถมหน้าตาก็เหมาะสมกันดี”
“ทะเลาะกันหรือมีเรื่องผิดใจกันหรือเปล่า คนหนุ่มสาวอย่าวู่วามสิ การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ”
“ถ้ายังอยู่ด้วยกันได้ก็ประคับประคองกันไป ไม่จำเป็นต้องหย่าประชดกันชั่ววูบ”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น
หลินวั่นโหรวก้มหน้า เส้นผมยาวบดบังใบหน้าด้านข้าง
ปลายนิ้วงอเข้าหากันเล็กน้อย ร่างกายตึงเครียดไปหมด
ในใจพลันเกิดความคาดหวังขึ้นมาเล็กน้อย
เจ้าหน้าที่กำลังเกลี้ยกล่อมให้คืนดีกัน
ขอเพียงหลินหยวนรับคำตามน้ำสักหน่อย ยอมผ่อนปรนสักคำ
เรื่องหย่าครั้งนี้ก็อาจไม่ต้องดำเนินการต่อ
เธอก็ไม่ต้องกลายเป็นคนหย่าร้างครั้งที่สอง ไม่ต้องอึดอัดใจตอนกลับบ้าน
ทุกอย่างก็จะผ่านไปได้
แต่ในวินาทีถัดมา
หลินหยวนก็เอ่ยขึ้นทันที น้ำเสียงเด็ดขาด ไม่มีความลังเล
“ไม่ต้องเกลี้ยกล่อมหรอกครับ พวกเราตัดสินใจดีแล้ว”
“อยู่ด้วยกันต่อไปไม่ไหวจริง ๆ ดำเนินการตามขั้นตอนได้เลยครับ”