คืนนั้น บ้านเงียบสงบ
พ่อกับแม่เข้านอนแต่หัวค่ำ ในห้องรับแขกจึงเหลือเพียงหลินหยวนกับหลินวั่นโหรวสองคน
หลังจากเหตุพลิกผันครั้งใหญ่ที่บริษัทเมื่อคืน จิตใจของหลินวั่นโหรวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนกลางวันขึ้นมาก่อน
“หลินหยวน วันนี้คุณชินเรียกฉันไปที่ห้องทำงานเป็นพิเศษ”
“เธอเห็นความสามารถด้านเทคนิคของนายมาก อยากจ้างนายไปทำงานที่ฝ่ายเทคนิคของเซิ้งชื่อกรุ๊ป”
“เงินเดือนประจำปีที่เสนอให้คือสามแสน โบนัสโครงการคิดแยกต่างหาก สวัสดิการดีมาก”
พูดจบ หลินวั่นโหรวก็มองเขาเงียบ ๆ รอคำตอบ
ในใจเธอ สวัสดิการระดับนี้ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว
คนทำงานทั่วไป ต่อให้ตรากตรำแทบตายทั้งปี ก็ใช่ว่าจะเก็บเงินได้ถึงแสน
เงินเดือนเดือนละสองหมื่นกว่าของเซิ้งชื่อกรุ๊ป ยังไม่รวมโบนัส นับว่าเป็นงานเงินเดือนสูงอย่างแท้จริง
หลินหยวนได้ฟังแล้ว สีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้หวั่นไหวแม้แต่น้อย
แทบไม่ต้องคิด เขาก็ส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่ไป”
ความคิดของเขาชัดเจนมาก
ตอนนี้อาชีพหลักของเขาคือการเป็นหมอ
เขาสืบทอดวิชาแพทย์ลี้ลับ จำเป็นต้องรักษาคนและช่วยชีวิตผู้คนอย่างต่อเนื่อง เพื่อสะสมพลังจิต ขัดเกลาการฝึกฝน และยกระดับขั้นพลัง
งานเงินเดือนสูงของเซิ้งชื่อกรุ๊ปดูน่าดึงดูดก็จริง แต่แท้จริงแล้วจะทำให้จังหวะการฝึกฝนของเขาปั่นป่วนไปหมด
เรื่องลับพวกนี้ เขาย่อมอธิบายกับหลินวั่นโหรวตรง ๆ ไม่ได้
เห็นเขาปฏิเสธอย่างเด็ดขาด หลินวั่นโหรวก็ประหลาดใจมาก แต่ไม่ได้ฝืนเกลี้ยกล่อม
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงคัดค้านเต็มที่ รู้สึกว่ามีงานเงินเดือนสูงอยู่ตรงหน้าแต่กลับไม่รับ เป็นเรื่องโง่เขลาเกินไป
แต่หลังจากเมื่อคืนได้พบเรื่องที่พลิกความเข้าใจครั้งแล้วครั้งเล่า เธอก็คุ้นชินกับความไม่เหมือนใครของหลินหยวนไปนานแล้ว