มองดูหลินวั่นโหรวก้มหน้าขอโทษด้วยความรู้สึกผิดเต็มเปี่ยม
ในใจของหลินหยวนเบิกบานจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
แอบหัวเราะในใจไม่หยุด
ยัยตัวเล็ก คิดจะเล่นเกมจิตวิทยากับฉัน ยังอ่อนหัดเกินไป
พูดเบาๆ ไม่กี่ประโยคก็คลายข้อสงสัยได้หมด แถมยังทำให้เธอรู้สึกผิดเต็มหัวใจ
แต่บนใบหน้าของเขายังคงมีความเศร้าหมอง ความเหนื่อยล้า และความผิดหวังที่ยากจะลบเลือนอยู่เล็กน้อย
มองไม่ออกเลยสักนิดว่าเขากำลังดีใจ อารมณ์ถูกควบคุมไว้ได้อย่างพอเหมาะพอดี
น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แฝงความสงบนิ่งห่างเหินอยู่เล็กน้อย
“พอเถอะ เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ไม่ต้องพูดถึง ต่อไปคอยดูว่าเธอจะทำตัวยังไงก็แล้วกัน”
ไม่รับคำขอโทษ แต่ก็ไม่ได้เอาเรื่องจนถึงที่สุด
ท่าทีคลุมเครือเช่นนี้กลับยิ่งทำให้หลินวั่นโหรวรู้สึกผิดและไม่สบายใจ
พูดจบ หลินหยวนก็ยกมือขึ้นเล็กน้อย
“เธอออกไปก่อนเถอะ ดึกมากแล้ว ฉันจะนอน”
ตอนนี้เขาสงบนิ่ง อากัปกิริยาเฉยชา
ไม่เหลือความเป็นกันเองและว่าง่ายอย่างที่เคยเป็นแม้แต่น้อย
หลินวั่นโหรวมองเสี้ยวหน้าที่เย็นชาของเขา ความสงสัยในใจก็สลายไป เหลือเพียงความรู้สึกผิดอย่างเต็มเปี่ยม
เธอพยักหน้าเบาๆ แล้วขานรับเสียงค่อย
“ค่ะ งั้นคุณรีบพักผ่อนนะคะ”
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินออกจากห้องอย่างแผ่วเบา ก่อนจะปิดประตูตามหลัง
จนกระทั่งห้องเงียบสนิท
และไม่มีใครมองเห็นอีกต่อไป
สีหน้าตึงเครียดของหลินหยวนก็คลายลงทันที
เขาพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมายาวๆ ความเศร้าหมองในแววตาหายไปจนหมด แทนที่ด้วยความหวาดหวั่นที่เพิ่งผ่านพ้นมา
เขาพึมพำในใจว่า เกือบไปแล้ว!
คืนนี้เขาหุนหันพลันแล่นไปหน่อยจริงๆ
เผลออดใจไม่ไหว ลงมือโชว์ฝีมือจนดูเหมือนยอดฝีมือเข้า เกือบเปิดเผยตัวตนไปเสียแล้ว
ยังดีที่เขาไหวตัวทัน แต่งคำอธิบายขึ้นมาได้ทันท่วงที แถมยังอ่านใจหลินวั่นโหรวได้อย่างแม่นยำ