เดินออกจากประตูหมู่บ้านจัดสรร
สายลมเย็นพัดผ่านเบา ๆ พากลิ่นบุหรี่จาง ๆ ที่ติดอยู่บนเสื้อผ้าให้สลายไป
หลินหยวนเงยหน้ามองร้านค้าริมถนน
สายตาหยุดลงที่ร้านตัดผมแห่งหนึ่งริมถนน
เพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้ไม่นาน แถมก่อนหน้านี้ยังเอาแต่พักฟื้นอยู่ทุกวัน ผมจึงยาวรุงรัง ดูไม่เป็นทรงเอาเสียเลย
ไหน ๆ ก็ผ่านอยู่แล้ว แวะตัดสักหน่อยดีกว่า
หลินหยวนก้าวเท้าเดินเข้าไปในร้านตัดผมโดยตรง
ภายในร้านสะอาดสะอ้าน ลมจากเครื่องปรับอากาศพัดฮือ ๆ เย็นสบายเป็นพิเศษ
ช่างตัดผมหนุ่มคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
“หนุ่มหล่อ มาตัดผมใช่ไหมครับ อยากได้ทรงแบบไหนครับ?”
หลินหยวนเอนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัดผมอย่างสบาย ๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ
“ตัดให้เรียบร้อย ดูคล่องแคล่วก็พอ”
เรียบง่าย สะอาดตา ไม่ต้องฉูดฉาด
เปลี่ยนภาพลักษณ์โทรม ๆ ซอมซ่อก่อนหน้านี้เสียใหม่
ช่างตัดผมหยิบผ้าคลุมมาคลุมให้หลินหยวนทันที ก่อนหวีผมให้อย่างชำนาญ
“ได้เลยครับ ผมจะตัดสั้นให้ดูสดใสขึ้น รับรองว่าเสริมบุคลิกมากครับ”
เสียงปัตตาเลี่ยนดังแกรก ๆ การตัดผมเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ
ตัดไปได้ไม่กี่นาที ช่างตัดผมก็เล็มผมหน้าม้าไปพลาง ชวนคุยไปพลาง
“หนุ่มหล่อครับ ผมดูแล้วสภาพหนังศีรษะคุณไม่ค่อยดีนะครับ มีรังแคเยอะอยู่เหมือนกัน”