หลังสามทุ่มกว่า
หลินหยวนเดินเข้าหมู่บ้านพักอาศัย ขึ้นบันไดไปตลอดทาง ก่อนจะผลักประตูบ้านเข้าไป
ไฟในห้องนั่งเล่นสว่างจ้า
แม่ยายสวี่เยว่เอ๋อนั่งอยู่บนโซฟาตามลำพัง คิ้วขมวดเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เธอก็เงยหน้าขึ้นมองทันที
พอเห็นว่าเป็นหลินหยวน สวี่เยว่เอ๋อก็รีบลุกขึ้น ลดเสียงลง
“เสี่ยวหยวน กลับมาแล้วเหรอ”
“เธอกับวั่นโหรวทะเลาะกันหรือเปล่า”
มือที่กำลังถอดรองเท้าของหลินหยวนชะงักไป
เขาเดาเรื่องราวคร่าว ๆ ได้ทันที
ฉากตอนเย็นคงทำให้หลินวั่นโหรวอัดอั้นด้วยความโกรธ
พอกลับถึงบ้านก็ไม่พูดสักคำ สภาพจิตใจย่ำแย่สุด ๆ
สวี่เยว่เอ๋อพูดต่อเสียงเบา
“คืนนี้แม่เห็นเธอกลับมาด้วยสีหน้าแย่มาก เข้าห้องไปแล้วก็ไม่ออกมาอีกเลย”
“แม่ถามว่าเป็นอะไร เธอก็ไม่ยอมบอก เอาแต่นั่งเก็บตัวเงียบ ๆ คนเดียว”
เมื่อเห็นสีหน้าเป็นห่วงของแม่ยาย
หลินหยวนก็รู้สึกจนใจอยู่บ้าง
ตอนนี้เขาเป็นผู้บริสุทธิ์จริง ๆ
เรื่องเละเทะทั้งหมดล้วนเป็นกรรมที่เจ้าของร่างเดิมก่อไว้ทั้งนั้น
หลินหยวนคนก่อนเป็นคนไม่ได้เรื่อง พนันเงินทอง ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย ไม่มีความทะเยอทะยาน
ชีวิตแต่งงานสามปีค่อย ๆ สูบความอดทนและความคาดหวังของหลินวั่นโหรวจนหมดสิ้น
ผลก็คือพอเขาเพิ่งกลับชาติมาเกิด แค่ถูกจับได้ว่าเล่นไพ่เพียงครั้งเดียว
อีกฝ่ายก็หมดหวังกับเขาอย่างสิ้นเชิงทันที