แสงไฟในห้องนอนสว่างไสว
แต่อากาศกลับเย็นเยียบราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง
หลินวั่นโหรวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
คิ้วตาเย็นชา สีหน้าเด็ดเดี่ยว
ในความคิดของเธอ เมื่อพูดประโยคนี้ออกไปแล้ว
หลินหยวนจะต้องลนลานแน่นอน
ต้องร้อนใจ ต้องแก้ตัว ต้องขอโทษ
ถึงขั้นอาจหน้าด้านหน้าทนเหมือนเมื่อก่อน วิงวอนให้เธออย่าหย่า
ตลอดสามปีของชีวิตสมรส ทุกครั้งก็เป็นแบบนี้
ทุกครั้งที่เธอใจเย็นชาจนเอ่ยปากขอแยกทาง หลินหยวนก็จะทำท่าน่าสงสาร ตัดพ้อ อ้อนวอนขอขมา
นานวันเข้า เธอก็ชาชินไปหมดแล้ว
ดังนั้นครั้งนี้ เธอจึงเตรียมใจไว้พร้อมแล้ว
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะอ้อนวอนอย่างไร เธอก็จะไม่ใจอ่อนอีก
ตัดขาดให้สิ้นเชิง หลุดพ้นให้หมดจด
แต่ในวินาทีถัดมา
หลินหยวนเงยหน้ามองเธอ
สีหน้าสงบนิ่ง ไม่ลนลาน ไม่ร้อนใจ
ยิ่งไม่มีท่าทีจะรั้งเธอไว้แม้แต่น้อย
เขาเอ่ยเสียงเรียบว่า
“ได้”
“ในเมื่อเธออยากหย่าขนาดนั้น ก็หย่ากันเถอะ”
น้ำเสียงเรียบเฉย ท่าทีเปิดเผยตรงไปตรงมา
ไม่มีการดิ้นรน ไม่มีความต่ำต้อย
ดูเหมือนจะปล่อยให้เป็นไปตามใจเธอ ไม่ใส่ใจอะไรเลย
ในชั่วขณะนั้น
กลับเป็นหลินวั่นโหรวที่ชะงักงัน
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ในดวงตาคู่งามฉายแววตกตะลึง
แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
หลินหยวนคนเดิม
อย่าว่าแต่เรื่องหย่าเลย
แค่เธอพูดแรงใส่สองสามประโยค อีกฝ่ายก็ลนลานไปตั้งนานแล้ว
วันนี้...กลับตอบตกลงง่ายๆ แบบนี้งั้นเหรอ?
ไม่มีท่าทีจะรั้งไว้สักนิดเลย?
หลินวั่นโหรวรู้สึกถึงความผิดแผกแปลกประหลาดขึ้นมาในใจอย่างไร้สาเหตุ
ราวกับตั้งท่าออกหมัดอย่างเต็มแรง แต่กลับชกใส่อากาศเปล่าๆ
ความน้อยใจ ความผิดหวัง และความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในใจ
พลันไม่มีที่ให้ระบาย
เธอจ้องหลินหยวนเขม็ง “เธอตกลงแล้วเหรอ?”
หลินหยวนพยักหน้า น้ำเสียงเป็นธรรมชาติ “อืม”
“ชีวิตสมรสเป็นเรื่องของคนสองคน”
“ใจเธอไม่ได้อยู่กับผมแล้ว ฝืนอยู่ด้วยกันต่อไปก็ไม่มีความหมาย”