ยามเช้าที่โรงพยาบาลเทศบาล ห้องทำงานแพทย์คึกคักแต่ก็ผ่อนคลาย
หลินหยวนผลักประตูเข้ามา เดินตรงไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง
ในมือยังถือเจียปิงที่เพิ่งซื้อมา เขากัดกินไปพลาง พลิกดูประวัติคนไข้ฉบับย่อบนโต๊ะไปพลาง
จางเหลย เพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ขยับเข้ามาใกล้ แอบสะกิดแขนหลินหยวนเบา ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้
“หลินหยวน ขอถามอะไรหน่อย”
“เมื่อวานผมได้ยินคนในแผนกพูดกันว่า คุณรักษาคนไข้โรคกระดูกหายากให้หายได้ง่าย ๆ เลย จริงหรือเปล่า?”
เรื่องนี้แพร่กระจายไปทั่วแผนกอย่างเงียบ ๆ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
บรรดาหมออาวุโสต่างพากันประหลาดใจไม่หยุด มีเพียงจางเหลยที่อดใจไม่ไหว ต้องเข้ามาถามเจ้าตัวให้รู้เรื่อง
หลินหยวนเคี้ยวเจียปิงอยู่ พอได้ยินก็ยิ้มออกมา น้ำเสียงสบาย ๆ เหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไร
“น่าจะจริงนะ แต่รายละเอียดผมก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน ฮ่า ๆ”
เขาไม่ได้ตั้งใจโอ้อวด แค่พูดผ่าน ๆ ไปเท่านั้น
จางเหลยยังไม่ทันซักต่อ หลินหยวนก็เปลี่ยนเรื่องเสียก่อน
“อย่าคุยเรื่องผมเลย”
“ผมเห็นว่าวันนี้สีหน้าคุณดูดีนะ ใบหน้ามีเลือดฝาด แบบนี้ต้องเจอวาสนาต้องชีวิตแน่ ๆ”
จางเหลยชะงักไปทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ผมเนี่ยนะ? เจอวาสนาต้องชีวิต?”
เขาโสดมานานกว่าสามสิบปีแล้ว
โตมาจนป่านนี้ อย่าว่าแต่คบใครเลย กระทั่งจับมือผู้หญิงอย่างจริงจังสักครั้งก็ยังไม่เคย
ทั้งโรงพยาบาลมีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าเขาเป็นหนุ่มโสดมานานระดับตำนาน?
วินาทีถัดมา ดวงตาของจางเหลยก็พลันเป็นประกาย ความตื่นเต้นแทบเก็บไว้ไม่อยู่