“ท่านแม่ วันนี้ขายเต้าหู้ขี้เถ้าหมดหรือยัง?”
นางเฒ่าหวังมองบุตรชายที่ยิ้มแย้ม ก็พลอยยิ้มตามไปด้วย
“ยังเหลืออยู่บ้าง กลับไปผัดกับกากน้ำมันที่เหลือจากเมื่อวาน แล้วแบ่งให้ญาติในตระกูลอีกสักสองสามชิ้น”
สองแม่ลูกกลับถึงบ้านก่อนฟ้ามืด
“หยางซื่อ เจ้าเอาเต้าหู้ขี้เถ้าไปผัดกับกากน้ำมันไว้กินมื้อค่ำ อู๋ซื่อ เจ้าเอาเต้าหู้ขี้เถ้ากลับไปสักชิ้น”
“เจ้าค่ะ”
ทั้งสองต่างรับเต้าหู้ขี้เถ้าไปคนละชิ้น ส่วนนางเฒ่าหวังถือเต้าหู้ขี้เถ้าอีกหลายชิ้นออกจากบ้าน
กู้หรูหลี่ดื่มน้ำแกงขิงไปเล็กน้อย ตั้งแต่อากาศเริ่มหนาว บนเตาในครัวของบ้านก็มักจะมีน้ำแกงขิงเตรียมไว้ให้เขาดื่มยามกลับจากเรียน
ดื่มน้ำแกงขิงแล้ว กู้หรูหลี่ก็รู้สึกอบอุ่นไปทั้งกาย
จากนั้นเขาเริ่มตรวจการบ้านของหลานชายหลายคน ในบรรดาหลานชายเหล่านั้น อวี้หลันทำการบ้านได้ดีที่สุด รองลงมาคืออวี้สวิน ส่วนกวงจงกับคนอื่น ๆ นั้นไม่ต้องเอ่ยถึง
นางเฒ่าหวังกลับมาไม่นานนัก เมื่อเห็นว่าฟ้ามืดลงทุกที คนอื่น ๆ ในตระกูลกู้ก็เริ่มเป็นห่วงกู้เหล่าถัวกับกู้ซานหลาง
“เหตุใดยังไม่กลับมาอีก? หรูหลี่หิวแล้ว” นางเฒ่าหวังอดบ่นพึมพำไม่ได้
กู้หรูหลี่เห็นทุกคนเป็นห่วง จึงเอ่ยปลอบว่า “อำเภอเฉวียนสืออยู่ไกลจากบ้าน ต้องใช้เวลาเดินทางหลายชั่วยามกว่าจะกลับถึง คิดว่าท่านพ่อกับพี่สามคงอยู่บนทางกลับแล้ว”
กู้หรูหลี่คาดเดาได้ไม่ผิด กู้เหล่าถัวกับกู้ซานหลางกำลังเร่งเดินทางกลับบ้าน
“โชคดีที่นั่งเกวียนวัวกลับมา หาไม่แล้วหากต้องเดินเท้า คงถึงบ้านเอายามดึกสงัด” กู้ซานหลางกล่าวด้วยสีหน้าโล่งใจ
กู้เหล่าถัวสาวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เห็นเขาเดินอ้อยอิ่งก็เร่งว่า “เร็วเข้า ที่บ้านคงรอกินข้าวอยู่”