“กู้เอ้อร์หลาง ภรรยาเจ้าไม่ไหวแล้ว จะรักษาแม่หรือรักษาลูก เจ้าตัดสินใจเองเถิด”
นึกถึงคำกำชับของน้องชาย กู้เอ้อร์หลางจึงตอบโดยไม่รู้ตัวว่า “รักษาแม่! ท่านย่าจาง รักษาแม่ขอรับ”
หมอตำแยจางกำกรรไกรแน่น ก่อนหมุนกายกลับเข้าไปในห้อง
“พวกเจ้ากดเฉินซื่อไว้”
ป้าจ้าวกับป้าหยางสบตากัน
“เร็วเข้า ช้ากว่านี้แม่ลูกคงตายทั้งคู่!” ยายจางเร่งเร้า
ทั้งสองไม่มีทางเลือก สุดท้ายจึงหลบหน้าท้องของเฉินซื่อ แล้วกดนางไว้คนละข้าง
มือของหมอตำแยจางสั่นน้อย ๆ แม้จะไม่ใช่ครั้งแรก แต่นางก็ยังทำใจลงมือไม่ค่อยได้
ทุกครั้ง ไม่ว่าจะต้องตัดร่างเด็กหรือมารดา สตรีคลอดบุตรและเด็กในครรภ์ส่วนใหญ่มักยังมีชีวิตอยู่ บางคราวเสียงร้องไห้ของทารก กับร่างมารดาที่เบิกตากว้างสิ้นลมหายใจในที่สุด ล้วนทำให้นางทุกข์ใจไม่คลาย
เรื่องบาปกรรมเช่นนี้ หากไม่ถึงคราวคับขัน ใครเล่าจะอยากทำ
ขณะนั้นเอง เฉินซื่อก็ลืมตาขึ้น มองยายจางด้วยสายตาวิงวอน
นางยังไม่อยากตาย อุตส่าห์ลำบากตรากตรำมาหลายปี ในที่สุดชีวิตก็กำลังจะดีขึ้นแล้ว
ยายจางถูกแววตาของเฉินซื่อทำให้ไม่กล้าสบตา มือที่กำกรรไกรจึงยิ่งบีบแน่นขึ้น
“อดทนไว้เถิด ยังมีโอกาสมีลูกอีก” ยายจางถือกรรไกรเดินไปยังปลายเตียง
ป้าจ้าวกับป้าหยางเบือนหน้า ไม่กล้ามอง
ยามนี้แววตาของเฉินซื่อพร่ามัวแล้ว เมื่อกรรไกรเย็นเยียบแตะต้นขา นางก็สะท้านไปทั้งร่าง
“ท่านหมอหวังมาแล้ว!”
กู้หรูหลี่ยังไม่ทันเข้าลานก็เริ่มตะโกน กลัวว่าจะมาไม่ทันการณ์
หมอตำแยจางเงยหน้าพรวด “ท่านหมอหวังมาแล้วหรือ?”
ป้าจ้าวกับป้าหยางพยักหน้าแรง ๆ หมอตำแยจางรีบเก็บกรรไกร แล้วดึงม่านลงอย่างรวดเร็ว
ท่านหมอหวังถูกประคองเข้ามาในห้อง พอได้สติอีกครั้ง เขาก็นั่งอยู่ข้างเตียงและกำลังจับชีพจรให้คนไข้แล้ว
“ท่านหมอหวัง ได้ยินว่าท่านมีวิชาฝังเข็มที่ช่วยพลิกท่าทารกได้” หมอตำแยจางมองท่านหมอหวังอย่างคาดหวัง
ท่ามกลางสายตาที่เปี่ยมความหวังของทุกคน ท่านหมอหวังพยักหน้าเล็กน้อย