“ท่านพ่อ ท่านแม่ หนังสือเล่มนี้ไม่เหมือนเล่มอื่นจริง ๆ พวกท่านอ่านต่อไปก็จะรู้เองว่าเหตุใดลูกจึงชอบ”
เจียงเจียวเอ๋อร์ไม่อยากให้เพราะนางทำให้บิดาสั่งห้ามเรื่องเล่าเล่มนี้
ถึงอย่างไร เจ้าของร้านก็ส่งหนังสือเล่มนี้มาเอาใจนาง หากถูกสั่งห้ามขึ้นมา ร้านหนังสือคงต้องรับเคราะห์โดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่
“เจียวเอ๋อร์ เพื่อหนังสือลามกเช่นนี้ เจ้าถึงกับเถียงบิดามารดาเชียวหรือ” ฮูหยินเจียงมองบุตรสาวด้วยความโกรธ
ส่วนใต้เท้าเจียงซึ่งกำลังโกรธและคิดจะสั่งห้ามเรื่องเล่า บัดนี้กลับอ่านต่อเพราะบุตรสาวยืนกราน
บุตรสาวเป็นเด็กที่เขาเฝ้ามองมาตั้งแต่เล็ก แม้นิสัยดื้อรั้น แต่ก็เป็นความภาคภูมิใจของเขาและฮูหยินมาโดยตลอด
ใต้เท้าเจียงอ่านไปไม่นานก็พบว่า นางเอกในเรื่องเล่าลุ่มหลงในรักใคร่ จนทำให้ครอบครัวเดิมพินาศย่อยยับ สุดท้ายตัวนางเองก็ตายอย่างอนาถ
ใต้เท้าเจียงเบิกตากว้าง นี่ดูเหมือนจะไม่เหมือนเรื่องเล่าคู่รักบัณฑิตกับสาวงามทั่วไป
“ฮูหยิน เรื่องเล่าเล่มนี้ไม่ธรรมดาอย่างที่เจียวเอ๋อร์ว่าไว้จริง ๆ”
“ไม่ธรรมดาตรงไหนกัน สอนให้คุณหนูในห้องหอหนีตามบัณฑิต หนังสือเช่นนี้ไม่ควรมีอยู่ในร้านหนังสือ”
เห็นสามีที่เมื่อครู่ยังประกาศว่าจะสั่งห้ามหนังสือ บัดนี้กลับจมอยู่ในเรื่องเล่า ฮูหยินเจียงก็ทั้งขำทั้งฉุน
“เจียง เหยียน เจิ้ง”
ฮูหยินเจียงเอ่ยชื่อสามีทีละคำ ไหล่ของใต้เท้าเจียงสะดุ้งไหว
เจียงเจียวเอ๋อร์จูงมือน้องชาย ค่อย ๆ ถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ
“ฮูหยิน สามีเห็นว่าเรื่องนี้มิได้ชักนำคุณหนูในห้องหอ แต่เป็นคำเตือนต่างหาก”
ใต้เท้าเจียงวางเรื่องเล่าลงในมือภรรยา “ฮูหยินอ่านต่อไปก็จะรู้เอง”
ฮูหยินเจียงอ่านต่อด้วยความกังขา ครั้นเห็นจุดจบอันน่าเวทนาของนางเอก ก็อดประหลาดใจไม่ได้