“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?” ผู้จัดการร้านเอ่ยอย่างประหลาดใจ
ตามนิสัยของคุณหนูเจียง ต่อให้นางไม่พอใจเรื่องเล่าที่เขาส่งไปให้เพียงใด ก็คงไม่ถึงกับโกรธเกรี้ยวเช่นนี้กระมัง
นี่ก็เป็นเหตุผลที่ท้ายที่สุดเขาเลือกทำตามคำสั่งของเถ้าแก่
“ท่านกำชับให้บ่าวคอยใส่ใจห้องรับรองเป็นพิเศษ เมื่อครู่บ่าวได้ยินเสียงคุณหนูเจียงคล้ายกำลังโกรธ ทั้งยังมีเสียงถ้วยชากระแทกพื้นดังเพล้งมาจากด้านในด้วยขอรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้จัดการร้านก็ร้อนใจขึ้นมา “เถ้าแก่ ข้าจะไปดูเสียหน่อย”
หูต้าฟาลุกขึ้น “เรื่องนี้ข้าเป็นผู้ตัดสินใจเอง ให้ข้าไปจัดการเถิด”
เขาจะออกหน้าไปขอโทษในฐานะเถ้าแก่ หวังให้คุณหนูเจียงคลายโทสะและไม่ถือโทษร้านหนังสือ
เดิมทีคิดจะประจบเอาใจไปพร้อมกับขายเรื่องเล่า เป็นการยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัว ทว่าดูเหมือนจะประจบผิดทางเสียแล้ว
หูต้าฟาพาผู้จัดการร้านมายังด้านนอกห้องรับรอง ทว่าภายในกลับเงียบสงัด
“คุณหนูเจียง หนังสือไม่ถูกใจหรือขอรับ?”
“เถ้าแก่ของพวกเราต้องการเข้าพบคุณหนูเจียง ไม่ทราบว่าสะดวกหรือไม่ขอรับ?”
ภายในห้องรับรอง
หูต้าฟากับผู้จัดการร้านต่างคาดเดาว่าเจียงเจียวเอ๋อร์คงกำลังโกรธ ทว่ายามนี้นางกลับจมดิ่งอยู่ในเรื่องเล่า
เมื่อได้ยินผู้จัดการร้านถามไถ่ด้วยถ้อยคำประจบเอาใจ นางก็พยักหน้าให้สาวใช้ที่ยืนรออยู่
สาวใช้จึงเชิญหูต้าฟากับผู้จัดการร้านเข้ามา
“ข้าน้อยหูต้าฟา เป็นเถ้าแก่ร้านหนังสือ ขอคารวะคุณหนูเจียง”
หูต้าฟาสังเกตเห็นว่าเรื่องเล่าในมือของเจียงเจียวเอ๋อร์ก็คือเล่มที่เขาสั่งให้ผู้จัดการร้านนำมาวางไว้
“นี่เป็นเรื่องเล่าเล่มใหม่ของร้านเรา ขายดีมากทางเมืองชิงซาน ข้าจึงสั่งให้คนข้างล่างนำมาวางไว้ให้คุณหนูเล่มหนึ่ง ไม่คิดว่าจะล่วงเกินคุณหนูเข้าเสียแล้ว”